De schoolvakantie loopt alweer langzaam op zijn einde.
De vakantie van Ilse bestond uit dagelijkse fysio, af en toe iets leuks gaan doen, af en toe een dagje misselijk in bed, regelmatig bezoek.
Zo waren we vorig weekend een dagje naar Corpus, en aansluitend een hapje gegeten op een terras in Noordwijk.
Daar halen we weer kracht uit om verder te gaan.
De fysio gaat best goed, langzaam, heel langzaam maakt Ilse vorderingen. Haar rechterknie kan nog steeds geen hoek van 90 graden maken.
Dat is een vereiste om je soepel voort te kunnen bewegen op krukken.
Daar gaan we contact over opnemen met revalidatiearts en orthopeed.
Voor de rest is de algehele gesteldheid van Ilse best goed.
In het algemeen voelt Ilse zich prima, heeft ze goede eetlust, en is ze in een goede stemming.
Af en toe vragen we ons wel eens af hoe het zou zijn als Ilse niet zo’n sterke persoonlijkheid zou zijn.
Dan zou alles nog veel gecompliceerder zijn, lastiger zijn.
Dan zou het misschien niet mogelijk zijn om de verzorging te combineren met werk.
Dan zouden we waarschijnlijk worden bijgestaan door een heel peloton aan maatschappelijk medewerkers, psychologen en pedagogen.
Maar nu, niets van dit al, we kunnen het zelf, en daar zijn we trots op, op deze manier gaan we deze zware klus afmaken.
Hoewel, we doen het zelf…..
Al 8 maanden lang valt er dagelijks minimaal 1 kaartje op de deurmat met ondersteunende woorden.
Al 8 maanden lang worden we dagelijks gebeld of ge-sms’t met troostende en ondersteunende woorden.
Al 8 maanden lang wordt dit weblog dagelijks gelezen door 50 tot 150 personen, ook op de vakantiebestemming.
Al 8 maanden lang krijgen we reacties op ieder nieuw bericht.
Hoe belangrijk dit is, besef je pas op het moment dat je in een situatie zit zoals wij nu zitten.
Dan besef je pas hoeveel we daar zelf in tekort zijn geschoten.
Deze ziekte heeft een beter mens van ons gemaakt.
Maar goed, terug naar de huidige realiteit.
Afgelopen donderdag heeft Ilse bloed geprikt.
De uitslag was niet verrassend, bijna in aplasie, zeer lage bloedwaarden. We merkten het ook al een beetje, als Ilse rechtop ging zitten, werd ze duizelig, lage hb waarden.
Als de hb waarden nog verder gaan dalen, zal er een bloedtransfusie moeten
plaatsvinden, standaard met de eerste kuren, nu nog niet voorgekomen.
Vandaag lijkt het erop dat de waarden weer aan het stijgen zijn.
Ilse werd om 12:00 uur wakker (door de postbode met een pakje voor Ilse), en
voelt zich prima, geen duizeligheid meer.
Gelukkig, ook deze keer weer ongeschonden uit de strijd.
Nog 1 weekje vakantie, en dan school en preventieve kuur nummer 5, het schiet al aardig op!
Geef een reactie