Voor diegenen die reikhalzend aan het uitkijken zijn naar de allereerste after-chemo feelgood story, helaas, zover is het nog niet.
Het was langdurig incasseren, zoals ze dat al vaker heeft gedaan het afgelopen jaar.
Van woensdag t/m zaterdag was het onmogelijk om iets te eten, alles kwam er meteen weer uit, ook drinken ging uiterst moeizaam, ernstige zorgen voor uitdroging.
Als Ilse niet aan het spugen was, dan sliep ze; 4 dagen niet uit bed geweest.
Zondag leek het tij te keren, voorzichtig wat eten, het bed uit, de rolstoel in. In de loop van de dag bleek dat het om een tijdelijke opleving ging, en niet om definitief herstel.
Maandagochtend terug bij af, niet naar school, fysiotherapie afgezegd, regelmatig vroegen we onszelf af of onze verzorging voldoende was, of het wel verantwoord was, of het misschien verstandiger was om de verantwoordelijkheid bij de professionals van het AMC te leggen.
Vandaag lijkt het beter te gaan, nog niet sterk genoeg voor therapie, nog niet sterk genoeg voor school, dat is logisch, na een week niet eten.
Deel 1 van de chemo bijwerkingen lijkt voorbij te zijn, volgende week raakt ze in aplasie, en dan komt er nog een deel 2 aan bijwerkingen.
Hierna is het klaar, voorgoed, dan is het tijd voor de feel-good stories, dan komen de verhalen over de steeds groter wordende mobiliteit.
Dan komen de verhalen over de daadkracht en levenslust waarmee Ilse haar herwonnen, gezonde leven tegemoet treedt.
Als Ilse dusdanig is hersteld dat ze zich zelfstandig zonder hulpmiddelen kan voortbewegen, is het tijd om te stoppen met dit weblog.
Voorlopig nog genoeg te vertellen.
Vandaag was het klaar.
Klaar met ziek zijn, klaar met moe zijn, klaar met in de woonkamer slapen.
Nederland staat op tegen kanker, Ilse is klaar met kanker.
Geef een reactie