Afgelopen vrijdag moest Ilse naar het AMC voor een MRI scan.
Eerst ingespoten met contrastvloeistof, daarna een half uur in het apparaat, makkie voor Ilse.
Zaterdag vierde Ilse haar verjaardag.
Dat was erg leuk, tot 20.30 uur, toen ging het licht uit, wilde Ilse slapen.
Zondag zou Ilse met vriendinnen naar de bioscoop gaan, dat is mislukt, te moe.
Maandagochtend weer naar het AMC.
Eerst bloed prikken, daarna naar oncoloog M. Met oncoloog M. is het oncologische vervolgtraject besproken. Nu, op dit moment is de nulmeting gemaakt, dit is de basis, de uitgangspositie.
De uitgangspositie is een kankervrije Ilse, alles is schoon, dat is aangetoond met alle onderzoeken.
Oncoloog M. gaat er helemaal vanuit dat dat zo blijft, heeft daar veel vertrouwen in, wij ook.
De bloeduitslag is bekend, laag in de waarden, maar geen ingrijpen nodig, de bloedfabriek is ook deze laatste keer weer zelfstandig op gang gekomen, weliswaar langzamer dan ooit, maar toch nog zelfstandig, een grote prestatie van het getergde lichaam.
De verwachting is dat Ilse zich de komende dagen aanmerkelijk beter gaat voelen.De conditie van het hart blijkt in zo’n uitzonderlijk goede conditie te zijn, dat verdere controle niet meer nodig is.
Ook de nieren hebben de kuren feilloos doorstaan, deze worden nog 1 keer gecontroleerd.
Verder wordt er na nu iedere 6 weken een scan gemaakt van been en longen, en bloedonderzoek, aansluitend worden dan meteen de resultaten met de oncoloog besproken.
Onderzoek en uitslag in 1 dag, wij denken dat er geen beter ziekenhuis is dan het AMC.
Daarna nog even naar F8 noord, kinderoncologie, afscheid nemen van verpleegkundige I.
Zij was niet aanwezig op de laatste dag in het ziekenhuis, maar had wel een cadeautje achtergelaten.
Emotioneel afscheid…
Verpleegkundige I heeft onvoorstelbaar veel voor ons betekend het afgelopen jaar, de passie, de professionaliteit en de humor hebben vele extreem moeilijke momenten draaglijker gemaakt.
Verpleegkundige I vertelde dat niets haar zo blij maakt als een gezonde, zelfstandig over de afdeling wandelende Ilse, met een volle bos haar, alleen herkenbaar aan haar ouders.
Dat gaat gebeuren, in 2012, zeker weten!
Daarna nog even op bezoek bij 2 patienten.
Even langsgegaan bij Santiago.
Santiago kwam later dan Ilse op de afdeling, en was eerder weg, klaar, genezen.
Helaas kwam het terug, op meerdere plekken, Santiago voert momenteel een zware strijd.
Daarna naar Jill.
Jill heeft dezelfde operatie ondergaan als Ilse.
Jill heeft het moeilijk, de behandeling verloopt gestaag, maar met veel tegenslagen, zware tijden, en ze moet nog zo lang.
Toch is ze sterk, houdt ze vol, een enorme kanjer.
Met trillende stem voerden we een gesprek met haar.
Snel naar huis, in de middag naar school, even een flinke tijd geen AMC.
Dan nog even iets over Wouter.
Dit weblog is opgezet met de bedoeling om het behandeltraject van Ilse te beschrijven.
Dat willen we zo zuiver mogelijk houden.
We willen daarom ook niet ingaan op zaken die niets met de behandeling te maken hebben.
Eenmalig willen we daar een uitzondering op maken, zonder mensen te pushen daar iets mee te doen.
Die uitzondering is Wouter;
Wouter is een collega van DNB die betrokken is bij het leed dat vele kankerpatienten moeten doorstaan.
Om die reden heeft hij een fiets gekocht.
Met die fiets gaat hij volgend jaar een paar keer een berg in Frankrijk beklimmen.
Samen met vele anderen hoopt hij op die manier veel geld voor het KWF in te zamelen.
Wij hopen dat hij flink gesponsord wordt.
Volgende keer informatie over het revalidatie traject.
Geef een reactie