Nog een keer op het podium, nog een keer in de spotlights.
Je bent ontelbare keren in het AMC geweest, ontelbare keren in de auto. Je bent mee geweest naar schoolkamp, naar concerten, naar Brugge, naar Lanzerote, naar Curacao, naar Fuerteventura.
Rollen in restaurants is een van jouw specialiteiten, daar heb je verschrikkelijk veel ervaring mee.
Er is in jou gelachen, gehuild, plezier gemaakt en pijn geleden.
En nu zit je taak erop, je bent klaar, met glans heb je de rol van mobiliteits-assistent vervuld.
Nog een paar weken blijf je in de woonkamer staan, zonder doel, zonder functie, daarna verhuis je naar een oneerbiedige plek op zolder. Dat afscheid doet totaal geen pijn.
Met genoegen zien we dat je thuis blijft als Ilse naar school gaat, naar feestjes, naar de stad, naar fysiotherapie, naar de orthodontist, voor controle naar het AMC.
Voor controle naar het AMC…
Dat is alweer 2 weken geleden, maar nog niet vermeld op dit weblog.
Er is een MRI scan gemaakt, en een longfoto, zeg maar de XXL controle.
Geen sporen van kwaadaardige cellen, geen enkele aanwijzing voor nadelige gevolgen van de zware chemokuren.
Begin november de volgende controle, en dan is het een jaar geleden dat Ilse haar laatste chemokuur heeft gekregen. Dan gaat het controle-traject wijzigen. Dan krijgt ze eens in de 8 weken ipv eens in de 6 weken een longfoto, en eens in de 4 maanden ipv eens in de 3 maanden een MRI.
Minder AMC, erg prettig.
En hoe gaat het met het lopen zonder krukken?
Steeds beter, steeds meer controle, steeds meer kracht.
Het duurt lang, ontzettend lang, maar zolang er iedere keer vooruitgang is, gaan we door op dezelfde voet.
Hoe doorstaat Ilse dit allemaal?
Vrolijk, positief, vol energie, plezier en levenslust. Een goed in haar vel zittend normaal kind van 11, dat als enige verschil met ieder ander kind heeft dat het meer moeite kost om zich voort te bewegen. Sorry pedagogen, psychologen en maatschappelijk werkers, Ilse heeft jullie niet nodig gehad, en zal jullie ook niet nodig hebben.
En school?
School gaat prima, leuke klas, leuke kinderen, leuke leraren, Ilse heeft al helemaal haar draai gevonden, iedere dag vol overgave aan haar huiswerk. Is er dan helemaal niks negatief?
Natuurlijk wel, maar als je zo’n extreem jaar hebt meegemaakt als wij, dan vallen de “normale” negatieve zaken heel erg mee, en zijn de “normale” positieve zaken heel erg positief.
Tjakkaaaaa!!!!
Geef een reactie