Het is alweer een jaar geleden dat Ilse haar 14e en laatste chemokuur kreeg. Wij spraken toen uit dat Ilse een langzaam stijgende lijn zou gaan volgen, gelukkig klopt dat.
Na een jaar kun je zeggen dat de kans op terugkeer van die afschuwelijke ziekte drastisch is afgenomen, daarom is dit een belangrijk moment voor ons.
De afgelopen periode heeft Ilse behoorlijke vorderingen gemaakt.
Het lopen zonder krukken gaat steeds beter, de stappen worden steeds groter, steeds meer controle.
Ook conditioneel maakt ze sprongen, een dag lang rondwandelen met krukken op Walibi is geen probleem, alle attracties waarbij haar knie niet in een te grote hoek hoefde te buigen, heeft ze gehad.
Daar zaten best heftige attracties bij, Ilse kan dat inmiddels.
Vorige week heeft Ilse een nieuwe voet-orthese gekregen.
Kleiner, dunner, flexibeler, minder ondersteunend, ook dat kan Ilse inmiddels.
Ilse kan inmiddels best veel.
Vandaag weer een zenuwslopende controledag in het AMC.
2 controles, een combinatie van oncologie en orthopedie.
Oncoloog M. zou langskomen als wij op spreekuur bij Orthopeed B. zouden zijn.
2 verschillende disciplines die hun afspraken op elkaar afstemmen, ten gunste van ons, onze 2 superartsen regelen dat.
Eerst vroeg in de ochtend een longfoto voor de oncoloog, en een foto van het been voor de orthopeed laten maken.
Pappa keek stiekem mee op de monitor terwijl de foto werd gemaakt.
Ziet de foto er hetzelfde uit als vorige keer? Zit daar nou plotseling een wit vlekje? Wat zijn dat nou voor witte stipjes daar bovenin?
Pappa maakt zichzelf knettergek in de scanruimte….
De foto’s waren snel gemaakt, hierna naar de wachtruimte van orthopeed B.
Voordat we bij orthopeed B. naar binnen werden geroepen, kwam oncoloog M. al aanlopen.
Wat was hij snel, zou er iets aan de hand zijn?
Oncoloog M. zag er volkomen ontspannen uit, maar dat zegt niets, dat is die man zijn beroep, pappa vertrouwde het niet.
Glimlachend begeleidde hij ons naar een klein kamertje.
Normaal gesproken vertelt hij meteen de uitslag als we naar binnen lopen, maar deze keer niet….
Oncoloog M. vertelt dat de foto nog “rendering” is, hij kan hem nog niet bekijken.
Ja ja, dat zal wel………………
Pappa gelooft er inmiddels helemaal niets meer van, het vertrouwen is tot het nulpunt gedaald, hij bereidt zich op het ergste voor.
Inmiddels is ook orthopeed B. het kamertje binnen komen lopen. Ook orthopeed B. is vrolijk en ontspannen.
Orthopeed B. heeft 2 leerlingen meegenomen.
Best wel apart, oncoloog M. en orthopeed B. samen op 1 kamer, tegelijkertijd gefocust op Ilse.
Oncoloog M. en Orthopeed B, samen verantwoordelijk voor het feit dat Ilse een fantastische toekomst tegemoet gaat, 2 mannen die al hun kunsten uit de kast hebben getrokken om Ilse weer beter en mobiel te maken, 2 mannen die we om die reden eeuwig dankbaar zullen blijven.
Pappa hoort zijn eigen hart bonzen, heeft trillende handen, en voelt kleine zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd.
Orthopeed B. heeft wel de foto (van haar been) op zijn scherm, en is verguld met het resultaat.
Vol trots vertelt hij aan de leerlingen dat dit een uiterst gecompliceerde operatie is geweest, met name omdat het donor kuitbeen zo dicht tegen het heupgewricht is geplaatst.
Mamma en Ilse luisteren geinteresseerd, pappa hoort de stem van orthopeed B. ergens in de verte.
Dan onderbreekt oncoloog M. het gesprek. Een mooie foto!
Pappa grijpt een stoel en houdt zich vast, even laten inwerken, de longfoto is goed!
Daar staat ie dan, met natte ogen, in dat kleine kamertje met oncoloog M, orthopeed B, 2 leerlingen, mamma en Ilse.
Pappa is een watje, dat is nu wel duidelijk voor iedereen.
Oncoloog M. neemt afscheid, hij is klaar.
Orthopeed B. doet nog wat controles, en wil nog even kijken hoe Ilse los kan lopen. Ilse doet haar mooiste catwalk over de gang.
We zagen oprechte blijdschap en tevredenheid bij orthopeed B, en dat voelde zoooo goed!
Terwijl Ilse ging wandelen, ging orthopeed B. filmen, schitterend studiemateriaal.
Dat moest hierna nog 3 keer over, omdat hij niet helemaal begreep op welk knopje van de camera hij moest drukken.
Geeft niks, prima oefening.
Toen wij vertelden dat we het idee hadden dat het buigen van haar knie weinig progressie vertoonde de laatste tijd, reageerde hij daarop met de opmerking: “als je continu naar gras kijkt, zie je het ook niet groeien”.
Orthopeed B. heeft het gras 3 maanden niet gezien, en vindt het best lang.
Het eerste jaar van controles zit erop, een mijlpaal is bereikt.
Vanaf nu krijgen we minder controle voor zowel orthopedie als oncologie, halverwege januari hoeven we pas weer in het AMC te verschijnen.
Tot halverwege januari droge ogen.
Geef een reactie