Als er langdurig niets op dit weblog wordt geplaatst, kun je er vanuit gaan dat Ilse heel langzaam steeds een beetje vooruitgang boekt.
Daarover straks meer.
2 weken geleden heeft Ilse bloedonderzoek, urine onderzoek, een longfoto en een MRI scan van haar been gehad.
Oncoloog M. geniet volop van de bezoekjes van Ilse. Positieve verhalen horen, en positieve uitslagen doorgeven zijn de krenten in de pap van de oncoloog.
Alles was weer helemaal goed, opgelucht ademhalen en weer doorgaan met een zo normaal mogelijk leven.
Vorige week heeft Ilse een geweldige verwendag gekregen van de stichting Catwalk for Cancer.
Visagie, mooie kleding, een uitgebreide lunch en een photoshoot van een professionele fotograaf, binnenkort de foto’s.
Op school heeft Ilse al helemaal haar draai gevonden.
Er is een leuke vriendinnengroep ontstaan waarbij iedereen rekening met elkaar houdt.
Ilse heeft het getroffen met haar klas, en haar klas heeft het getroffen met Ilse. De afgelopen sneeuwperiode was niet echt fijn voor Ilse.
De krukken gleden weg in de gladde sneeuw, het was niet te doen met krukken.
De kleine stukjes van en naar de auto werden dus afgelegd zonder krukken, de eerste stappen zonder krukken buiten werden afgelegd in de sneeuw. Superstoer en doodeng.
Toen Ilse net begon met revalideren was het voldoende om tot de grens te gaan. Nu moet ze over die grens heen om nog vooruitgang te boeken.
Vandaag ging Ilse weer over die grens, kilometers…
Vanmorgen, toen Ilse zag dat de sneeuw was verdwenen, dat het niet meer glad was, nam Ilse resoluut een beslissing. Ze deed haar tas om haar nek, liep een rondje door de kamer en zei: “ja, het lukt”.
Ze ging zonder krukken naar school.
Een pijnlijke scheut ging door pappa’s maag.
Vertwijfeld bracht hij haar naar school, haar beslissing stond vast, daar kon niemand meer iets aan veranderen. Allerlei doemscenario’s schoten door zijn hoofd.
Eenmaal bij school aangekomen, stapte Ilse uit de auto, deed de tas om haar nek, en liep trots het schoolplein over. Dat schoolplein met die scootertjes, die fietsen, en die honderden rennende roekeloze kinderen.
Pappa aanschouwde het geheel met een ontredderde blik in zijn ogen.
En weer doet Ilse het heel eigenwijs op geheel eigen wijze.
Ilse is vol overgave de volgende fase ingedoken, op het moment dat zij vond dat het kan.
Niemand die dat proces kan beinvloeden, haar lichaam, haar gevoel, haar beslissing.
Wij respecteren dat enorm, omdat we weten dat ze er alles aan doet om haar doel te bereiken.
Dat doel is alles kunnen doen wat een ander ook kan.
Volhardend en geduldig koerst ze recht op haar doel af.
Dat het haar gaat lukken staat voor ons vast, voor de volle 100%.
Geef een reactie