Twee maanden geleden heeft Ilse haar hoofd gestoten tegen een tv meubel. Daar ontstond een bult. Vreemd genoeg ging die bult niet weg. Ilse maakte zich zorgen, evenals haar ouders… Door laten verwijzen naar het ziekenhuis, foto gemaakt, een bloeduitstorting, gelukkig….
De afgelopen week had Ilse hoofdpijn, flinke hoofdpijn. Die rottige hoofdpijn wilde maar niet weg, die bleef, ook met paracetamol en ibuprofen. Vanaf woensdag zag Ilse alles dubbel. Zaterdagmorgen werd Ilse wakker met een rechteroog dat scheel keek. Dat trok niet weg. Zaterdagavond naar de spoedeisende hulp. De dienstdoende arts heeft een aantal neurologische testjes gedaan, behalve het schele oog functioneerde alles prima. Voor de zekerheid zou maandag een MRI scan gemaakt worden, maar de neuroloog dacht aan een verlamd oogspiertje, dat zou wel weer bij trekken. Zondag, in de loop van de dag werd de hoofdpijn onhoudbaar.
Zondagavond kwam alles in een stroomversnelling. Ze kreeg paniekaanvallen, kon niet meer goed praten, ongekend duizelig, en haar linkerarm viel uit. Met de ambulance naar het Flevoziekenhuis. Daar werd heel snel een foto van haar hoofd gemaakt, en we werden onmiddellijk weer in de ambulance met 180 KMU naar het AMC gebracht. Daar kwam de uitslag. Een forse tumor op Ilse haar schedel zorgde ervoor dat haar hersenen ernstig in de verdrukking kwamen…… Het is weer terug! Onmetelijk verdriet maakte zich meester van ons. Maar nog meer maakte de angst zich meester van ons, angst dat Ilse het einde van de dag niet zou halen. In het AMC kreeg Ilse een vochtafdrijvend middel toegediend. Dat zorgde ervoor dat de hersenen weer wat meer ruimte kregen. Ilse werd weer wat helderder, kon weer praten, en de hoofdpijn nam af. Pfffff. Even wat tijd voor Ilse om op adem te komen, even wat tijd voor de artsen om plannen te maken. Diep in de nacht werd er keihard op de intensive care rondom Ilse gewerkt om de situatie te stabiliseren.
Druk telefonisch onderhoud met Oncoloog M. Vanmorgen om 06.00 uur een MRI scan. Om 8.00 uur de definitieve bevestiging, de genadeklap werd uitgedeeld.
Om 9.00 uur kwam een hevig geëmotioneerde oncoloog M. Bij Ilse haar bed op de intensive care. Ontredderd en verbijsterd was hij, net als wij, net als iedereen om ons heen.
Het behandelplan is klaar. Ilse heeft een kans! Het wordt vechten, het wordt strijden, en genezing is niet vanzelfsprekend, maar ze heeft een kans! De tumor kan niet operatief verwijderd worden. Maar deze vorm van botkanker reageert heel goed op bestraling. Dat is dus wat er gaat gebeuren, bestralen.
De artsen hebben enorm haast gemaakt, vanmiddag om 17.15 vond de eerste bestraling al plaats. Het risico is dat de bestraalde tumor in eerste instantie gaat zwellen, dat effect kan bestraling nou eenmaal hebben. Dat kunnen we niet hebben, het risico om in coma te komen is dan serieus aanwezig. Indien dat dreigt te gebeuren staat er een team met specialisten klaar om onmiddellijk te gaan opereren om de hersenen ruimte te geven, 24 uur per dag. Zolang dat risico aanwezig blijft, en de verwachting is dat dit de komende 5 dagen zal zijn, blijft Ilse op de intensive care.
Na, of misschien wel tijdens de bestralingen, zal er ook een chemo-traject plaats gaan vinden. Ilse is volledig op de hoogte van het behandelplan, en is verdietig en boos. Maar bovenal is Ilse strijdlustig! Ilse is vast voornemens die kans te pakken. Ilse is zichzelf momenteel ontzettend dapper aan het voorbereiden op een strijd die zijn weerga niet kent. Het gaat zwaar worden, het gaat vreselijk worden, verdriet, pijn, angst, machteloosheid en radeloosheid zullen de komende tijd de boventoon gaan voeren.
En toch gaan we weer winnen, we moeten weer winnen!
Ilse mag visite krijgen, mits dat in overleg gaat met haar ouders. We zouden het fantastisch vinden als je ons net zo geweldig ondersteunt als de vorige keer!

Geef een reactie