Tot nu toe, vanaf de maandag dat het verschrikkelijke monster zich op een huiveringwekkende manier aandiende, gaat alles op de manier zoals we willen dat het gaat.
De bestraling slaat ongekend goed aan, en alles wat moest herstellen is hersteld, of is zich nog aan het herstellen. Natuurlijk, de bestraling is absoluut geen pretje, natuurlijk heeft ze last van bijwerkingen, natuurlijk is Ilse haar leven volkomen overhoop gegooid, natuurlijk is er verdriet, is er woede, is er angst. Maar er is ook hoop, overlevingsdrang en doorzettingsvermogen. En die krachten, die krachten zijn vele malen sterker dan al die negatieve signalen, al die negatieve stromen die met regelmaat van de klok Ilse haar richting op gestuwd worden. Die negatieve krachten maken geen kans tegen de oersterke positieve houding van Ilse.
Afgelopen zondag de traditionele pre-chemo uit eten avond. Gisteren nog even geen chemo ivm plaatsgebrek in de ruimte waar de dagbehandelingen worden gegeven.
Gisteren dus enkel bestraling, nog even een uurtje naar school, en aansluitend een gesprek met de mentor van Ilse. Nogmaals werd ons duidelijk dat de school gaat helpen waar ze kunnen.
Vandaag dus de start van de eerste chemokuur. Deze kuur duurt 5 dagen in dagbehandeling, na de toediening van de chemo dus iedere dag naar huis. Wij hadden verwacht dat we allemaal nieuwe gezichten zouden zien. Dat was gedeeltelijk ook zo, maar jammer genoeg zagen we ook een aantal bekende gezichten. Op deze afdeling kunnen de patiënten in dagbehandeling één van de super de luxe stoelen uitkiezen. Wij kozen een stoel uit naast Puck Wij zagen Puck al regelmatig in de vorige periode dat Ilse behandelingen kreeg. Omdat wij Puck haar blog volgen, was het geen verrassing dat ze hier was, maar het voelde wel vreemd. Ilse werd aangekoppeld, en de kuur begon vrij snel na binnenkomst. Visite van Jill en van Opa en Oma, fijn!
Na een tijdje ontdekten we nog een oude bekende, Vive. Vive werd ook enkele jaren geleden gelijktijdig behandeld als Ilse. Vive had toen ook een Ewing Sarcoom. Inmiddels is het monster ook bij haar weer terug gekomen. Een amputatie van haar linker onderbeen, en bestraling van haar andere been heeft inmiddels al plaatsgevonden, momenteel ondergaat zij ook chemokuren.
Een tijdje later kwam Enzio de afdeling op lopen, Enzio uit Almere. Ook hij is inmiddels alweer ruim een jaar geleden het gevecht opnieuw aan gegaan. Steeds meer beginnen we te beseffen dat het niet incidenteel is dat het monster een 2e aanval doet, steeds meer beginnen we te beseffen dat een definitieve oplossing nog ver weg is. Zoveel kinderen die getroffen worden door dit dramatische lot, zoveel kinderen die voor een tweede keer alles uit de kast moeten trekken om alsnog het gevecht te kunnen winnen. Onvoorstelbaar dat voor sommige vormen van kanker mega-investeringen worden gedaan, en dat er nauwelijks budget beschikbaar is voor de “zeldzame” vormen van kanker.
Wij zijn van mening dat die verdeling een stuk beter kan. Wij denken dat grote inzamelingen voor veel voorkomende vormen van kanker remmend werken voor verbetering van behandelingen van minder frequent voorkomende vormen.
Maar we hadden het over de behandeling van Ilse. Tot nog toe gaat het goed. De chemokuur van vandaag is Ilse broodje bal etend en hartenjagend doorgekomen, de tijd ging best snel voorbij. Na de kuur bestraling nummer 17.
Geen enkele indicatie van negatieve effecten van de chemo. Dat was ook niet te verwachten, de negatieve effecten dienen zich meestal pas in een later stadium aan. Even afwachten dus, maar so far so good.

Geef een reactie