Vorige week was een goede week. Geen bijwerkingen meer, lekker naar school, lekker genieten van een zoveel mogelijk normaal leven.
Afgelopen vrijdag bloed prikken. Bloed prikken om te bepalen of Ilse weer klaar is voor de volgende kuur. Eind van de middag kreeg ze de uitslag. De bloedwaarden waren goed, net zo goed als van iemand die geen chemokuur achter de rug had, niets stond kuur nummer 2 in de weg.
Afgelopen zaterdag de traditionele voorbereiding in een heerlijk restaurant.
Gisteren de eerste dag van chemokuur nummer 2. Mamma en Ilse moesten zich om 10.30 uur melden in het AMC. Deze kuur werd met redelijk veel vertrouwen tegemoet gezien, er is immers ervaring opgedaan de vorige keer, dan weet je min of meer wat je te wachten staat. Min of meer…. Chemokuren zijn onvoorspelbaar.
Al vrij snel na het aansluiten van het infuus, kreeg Ilse een heftige reactie op de toegediende medicatie. Haastig toegesnelde artsen en verpleegkundigen probeerden haar zo snel mogelijk weer stabiel te krijgen. Het was dusdanig ernstig dat werd besloten om Ilse op bewakingsapparatuur aan te sluiten. Na een kwartier was Ilse weer stabiel. Een nare ervaring. Chemokuren zorgen voor onrust, angst, pijn en verdriet.
De rest van de dag heeft Ilse geen last meer gehad.
Onder de voorwaarde dat Ilse goed naar haar eigen lichaam zou luisteren, en onder de voorwaarde dat pappa en mamma haar goed in gaten zouden houden, mocht ze naar huis. Dat kunnen we, daar zijn we goed in.
Vandaag de 2e dag van de 2e kuur. Deze keer pappa en Ilse. Pappa heeft slecht geslapen vannacht.

Geef een reactie