Ik draai de Gooischeweg op, onderweg naar mijn werk. In tegengestelde richting komt er een ambulance met gillende sirenes aan, die is onderweg naar het AMC.
Ik moet weer terugdenken aan die vreselijke nacht van zondag 6 op maandag 7 oktober. Die nacht dat Ilse ook in een ambulance met gillende sirenes zat.
Tranen komen op. Die gebeurtenis heeft een diepe wond geslagen. Het verwerken van die gebeurtenis moeten we combineren met bestralingen en chemokuren. Een pittige opgave. De laatste 5 minuten van mijn rit naar mijn werk leg ik af met kramp in mijn maag, met een verdrietig gevoel, leeg, op, kapot.
Terwijl ik de parkeergarage in draai vraag ik mij af wat ik hier doe. Ik wil hier niet zijn. Ik wil mijn dochter zien lachen, ik wil mijn dochter horen zingen, ik wil praten met mijn dochter, ik wil zien dat mijn dochter zich goed voelt, ik wil bij haar zijn. Terwijl ik de afdeling op loop voel ik me als een buitenaards wezen van een andere planeet.
Vrolijk lachende, ontspannen collega’s zeggen mij vriendelijk gedag. Ondanks mijn fantastische betrokken collega’s voel ik mij alleen, voel ik me ongelukkig. Ik staar uit het raam, kan me niet concentreren. Gelukkig mag dat van mijn baas, mijn baas vindt het goed als ik regelmatig uit het raam staar.
Aan het begin van de middag toets ik met trillende vingers het nummer van mijn vrouw in.
Mijn 2 meisjes zijn in het AMC voor de 3e dag chemo. Mijn 2 meisjes die allebei gelukkig vele malen sterker zijn dan ik.
Terwijl mijn vrouw vertelt dat het heel erg goed gaat met Ilse, hoor ik Ilse vrolijk babbelen met de visite op de achtergrond. Alle spanning glijdt weg, rust in het lichaam. De wereld om mij heen komt weer wat dichterbij, ik kan weer praten over mijn werk, ik kan weer praten over alledaagse dingen.
Nog 2 dagen, dan zit deze kuur er weer op.
.

Geef een reactie