Afgelopen zaterdag heeft Ilse gelogeerd bij een vriendin. Gelukkig heeft ze daarvan kunnen genieten, volop gezelligheid gedurende de hele avond en nacht.
De volgende ochtend kregen de bijwerkingen, het ziek zijn, het moe zijn, de overhand. Vandaag is een absoluut dieptepunt. Ziek zijn op een verschrikkelijke manier. Buikpijn die zo hevig is, dat het nauwelijks te bevatten is. Misselijkheid op een extreem heftige manier. Iedere hap eten komt er onmiddellijk weer uit. En dan nog die onvoorstelbare vermoeidheid.
Vanmiddag om 15.30 kwam ze met heel veel moeite haar bed uit. Ze is op dit moment zo zwak dat ze doodop is van het tanden poetsen, iedere stap die ze doet in huis, doet ze met iemand vlak naast haar, we durven haar nu even niet alleen te laten lopen. Ondanks dat we weten dat dit bijwerkingen zijn, en dat dit weer voorbij gaat, is dit een moeilijke periode, heel moeilijk.
We hebben aan een aantal dingen enorme behoefte. We hebben er behoefte aan dat het morgen beter gaat, dat onze dappere strijdster morgen opgelucht aan ons vertelt dat de buikpijn is afgenomen, dat ze minder moe is, dat ze weer voorzichtig iets kan eten, dat we haar weer horen zingen. Ook hebben we enorme behoefte aan een positieve uitslag volgende week, en aan een vrolijke positieve oncoloog M. die ons duidelijkheid gaat geven, en ons vertelt dat het einde in zicht is.
Wij geloven er in dat dit inderdaad allemaal gaat zoals we hopen dat het gaat. Maar wat is het moeilijk, wat is het zwaar, wat is het heftig…

Geef een reactie