Afgelopen dagen zijn alle bourgondische registers open getrokken.
Shoppen in Maastricht, hapjes en drankjes in Maastricht, hapjes en drankjes in België, en op de terugweg, hapjes en drankjes in de Lage Vuursche.
Een uiterst aangename onderbreking van de permanent voortdurende reeks met geslaagde aanvallen op het monster.
Vandaag weer met een knal terug in de realiteit. Vandaag de start van kuur nummer 7, geen pauze, niet op adem komen, gewoon heel hard door blijven vechten.
Het verschil met de voorgaande keren is dat we nu weten hoeveel van deze kuren er nog gaan komen, dat voelt beter. Vandaag, op de eerste kuurdag, werd ons verteld dat de uitslag van de vorige week gemaakte MRI scan van haar been goed was. De controles gaan gewoon door, de controles blijven gewoon goed.
Wat we overigens afgelopen week zijn vergeten te vermelden, is dat we zo brutaal zijn geweest om aan oncoloog M. te vragen of Ilse tussen de kuren in het vliegtuig mag stappen. Oncoloog M. vind dat geen enkel probleem, en is ook bereid enigszins te schuiven met het chemo-schema.
Zodra de thermometer op Ibiza zomerse waarden aangeeft, vliegen we als de wiedeweerga naar het stralende eiland.
Dymphna, room 11, here we come!! Vooruitzichten naar mooie dingen houden ons op de been.
Steeds meer mooie vooruitzichten.

Geef een reactie