Afgelopen maandag is Ilse gestart met alweer de derde kuur monotherapie, chemopillen.
Zonder problemen het eerste uur op school. In de pauze licht misselijk na het eten van een hamburger in de kantine. Wij begrepen dat ze wellicht ook zonder chemopil licht misselijk zou zijn geworden van deze hamburger. Dit was niet echt iets waar wij ons druk om maakten.
Waar wij ons wel druk om maakten was de flinke pijn in haar schouder. Nu de ondersteuning van zware chemokuren is weggevallen, is de kans op recidive weer groter, de allesvernietigende chemo is gestopt. Natuurlijk heeft oncoloog M. er alles aan gedaan om herhaling te voorkomen, maar een garantie dat het wegblijft krijgen we niet. We wilden niet meteen op maandag contact opnemen met het AMC, maar gingen het wel nauwlettend in de gaten houden. De dagen erna trad er geen verbetering op. Dat waren dagen van angst. Angst voor kanker, angst voor nieuwe chemokuren, angst voor het allerergste….
Die overweldigende verlammende angst houd je niet lang vol, daar moet je snel iets aan gaan doen. Vanmorgen was dat moment aangebroken, contact opgenomen met het secretariaat kinderoncologie. We gaven aan dat we graag aan het eind van de middag een foto van Ilse haar schouder wilden laten maken. Het secretariaat zou contact opnemen met oncoloog M. en ons terugbellen.
Een uur later werden we terug gebeld, oncoloog M. wilde graag schuiven met zijn agenda, en ons onmiddellijk zien.
Als wij ons zorgen maken neemt oncoloog M. ons serieus, altijd. Ilse uit school opgehaald en naar het AMC. In het AMC vertelde oncoloog M. dat op alle mogelijke manieren uitgezocht moest worden of er geen uitzaaiingen in Ilse haar schouder zaten. Hij vertelde dat Orthopeed B. het beste de regie hiervan in handen kon nemen.
Orthopeed B. is een druk man wiens uitpuilende agenda eigenlijk geen ad hoc spoedklussen toelaat. Nadat oncoloog M. onze situatie had uitgelegd, verschoof orthopeed B. al zijn klussen en afspraken zonder enige schroom naar een later tijdstip. Het was voor ons heel erg duidelijk dat deze 2 artsen zo snel mogelijk uitsluitsel wilden. Orthopeed B. deed enkele testjes met Ilse. Hierna wilde orthopeed B. zowel een foto als een echo van haar schouder. De foto was geen probleem, die kon meteen gemaakt worden, de echo was een ander verhaal.
Voor de echo is een wachtlijst, daar zit iedere dag de wachtkamer propvol. Orthopeed B. ging bellen met een arts op de betreffende afdeling. Na een vurig pleidooi door orthopeed B. konden we een half uur later terecht. Ook deze arts gooide zijn agenda volledig overhoop ten behoeve van Ilse.
In het AMC werken heel veel mensen met een groot hart en heel veel liefde voor stoere meisjes zoals Ilse. De arts die de echo maakte zag heel goed dat wij alle drie op waren van de zenuwen. Daarom vertelde hij onmiddellijk alles wat hij zag, en vooral ook wat hij niet zag. “Geen kankercellen!!!” Het galmde door de kleine kamer, het galmde door onze hoofden. Verdoofd door deze onverwachts alles onthullende verlossende ontknoping konden we enkele seconden niets anders dan apathisch voor ons uit staren.
Toen kwam de ontlading. Tranen, tranen van blijdschap, dat het goed zat, dat Ilse geen uitzaaiingen heeft, dat we door kunnen gaan via de weg die we nu bewandelen. En tranen van opluchting, opluchting dat we bevrijd zijn van ons beklemmende angst-harnas.
De arts kreeg hierdoor een heel duidelijke bevestiging dat hij het goed had gedaan, dat het goed was dat hij zijn agenda volledig overhoop had gegooid, dat het goed was dat hij direct vertelde dat het goed was, de arts was duidelijk ontroerd door onze heftige reactie. Voor de pijn was ook een verklaring. Een slijmbeursontsteking, die veroorzaakt flink wat pijn, fysiotherapie gaat dat oplossen.
Die slijmbeursontsteking is ontstaan door om te schakelen van heel lang vrijwel niets doen, naar plotseling heel veel doen, heel goed verklaarbaar.
Daarna direct terug naar de kamer van orthopeed B.
We moesten even wachten, omdat hij zelf van de arts de uitslag van de echo wilde horen. Orthopeed B. heeft een aanstekelijke lach, een lach van oor tot oor. Toen hij naar binnen stapte, had hij die lach ook, orthopeed B. was ook enorm opgelucht.
Instructies mee voor de fysiotherapeut, lunchen bij Mac Donalds, terug naar Almere.
Ilse is meteen weer afgezet op school, een slijmbeursontsteking is voor haar geen reden om thuis te blijven.
Na school weer op de fiets naar huis, huiswerk maken, collecte lopen voor het KWF, het leven gaat gewoon weer door.
Die angst van afgelopen week is eeuwige angst. Die angst komt volgende week vast wel weer een keer boven drijven, en waarschijnlijk een paar weken later weer. Soms zal dat een paar dagen duren, soms korter, soms langer, maar blijven zal het. Iedere keer zullen we zo snel mogelijk die angst proberen weg te nemen, iedere keer gaan we doen wat we moeten doen. Dit is een onderdeel van het traject naar een gezond en gelukkig leven.
Uiteindelijk komt alles goed.

Geef een reactie