De vakantie op Ibiza was fantastisch!
11 dagen lang prachtig weer, fantastisch gezelschap van oom, tante en neven.
En dan Dympna en haar familie, ze hebben er alles aan gedaan om ons een onvergetelijke week te bezorgen, alweer een fantastische ervaring met deze familie.
Enkele uren na terugkomst (om 03.00 uur thuis) weer naar school, dat was de tol voor een zo lang mogelijke vakantie.
Het was even afzien, maar het lukte. In de periode na de vakantie heeft Ilse meteen alles weer vol overgave opgepakt, school, huiswerk, fysio, vriendinnen.
Twee weken geleden nam KiKa contact met ons op. Of Ilse wilde meewerken aan een serie documentaires die volgend jaar op RTL4 uitgezonden gaan worden. Ilse wilde graag tijd hebben om erover na te denken. Natuurlijk wilde ze graag een bijdrage leveren om mensen te informeren, om mensen handvatten te geven, om te helpen. Maar die belangstelling, die stond haar tegen, een half jaar gevolgd worden door een cameraploeg staat niet bovenaan op haar verlanglijstje. Uiteindelijk heeft ze de beslissing genomen om het niet te doen, die beslissing was lastig.
Vorige week is Ilse gaan snowboarden in Zoetermeer met een fysiotherapeut van haar sportschool. Niet omdat het een onderdeel was van haar revalidatie-programma, maar omdat de fysiotherapeut dat leuk vond om te doen met Ilse, gewoon samen een dag op stap, wat een fantastische man! Afgelopen vrijdag met een klein groepje naar Walibi geweest, Fright Night, een avondje griezelen, uren wandelen op een pretpark is nog steeds een uitdaging, maar het lukt weer, en steeds beter!
Als je al het bovenstaande leest, lijkt het verdacht veel op het leven van een doodgewone gezonde puber. We zullen er aan moeten wennen dat Ilse zo langzamerhand steeds meer een doodgewone gezonde puber gaat worden
.
Afgelopen maandag is Ilse gestart met de 6e monotherapie-kuur. Dat is inmiddels de 32e meerdaagse chemokuur, vandaag de 140e dag dat Ilse chemo krijgt, een enorme prestatie om na zo’n lange periode positief en sterk in het leven te staan, eeuwig respect voor onze vechtster.
Vandaag een dag vol spanning. Een MRI scan van de hersenen en een longfoto, een uitgebreide controle dus. Omdat we weten wat er kan gebeuren, omdat we vaak gezien hebben wat er kan gebeuren, liep de spanning weer hoog op. Gelukkig nam Oncoloog M. direct na het betreden van zijn kamer een deel van de spanningen weg. De longfoto was goed! Van de MRI scan was nog geen uitslag, meestal duurt dat enkele dagen. Enkele dagen spanning.
Oncoloog M. vertelde dat Ilse haar lever, haar nieren en haar beenmerg in een uitstekende conditie zijn. Nergens is aan te merken dat ze al heel lang chemokuren ondergaat. Ilse is onverwoestbaar, zowel lichamelijk als geestelijk. Ook oncoloog M. heeft veel respect voor Ilse. Vlak nadat Ilse vanmiddag weer op school is afgezet belde Oncoloog M. op. Dat was schrikken. Snelle telefoontjes vlak na een controle betekenen vaak slecht nieuws. Tot onze verbazing kregen we te horen dat de uitslag van de MRI al bekend was. Een prachtige foto noemde Oncoloog M. het!
Het lijkt erop dat Ilse zich weer voorzichtig aan het aansluiten is bij het winnende kamp, bij het selecte gezelschap van survivors van een Ewing-recidive. Datgene waar we een jaar geleden heel voorzichtig op hoopten, lijkt realiteit te gaan worden. Oncoloog M. deelt onze mening.
Omdat de kans dat Ilse nog chemo via het infuus nodig zal hebben inmiddels geslonken is, gaat ze op 8 december nog één keer naar de operatiekamer. Op 8 december gaat haar Port-a-Cath er uit, het kastje dat als hulpmiddel diende voor de toediening van chemo.
Op 8 december sluiten we weer een hoofdstuk af.

Geef een reactie