Zeg me dat het niet zo is…. Het is zo, Jill is er niet meer….
Wij hebben Jill leren kennen zo ongeveer rond 5 mei 2011….. Jill viel op.
Ten eerste viel ze op door haar eindeloze schoonheid, haar prachtige glimlach, die ogen waar je in verdronk, alles aan Jill klopte.
Heel snel daarna, binnen 5 minuten, ontdekte je meer aan Jill. Jill was in alle opzichten mooi, ook aan de binnenkant.
Ondanks alle ellende die ze zelf moest doorstaan, maakte ze zich druk om het welzijn van alle andere kinderen die keihard aan het vechten waren. Tijdens haar gevecht tegen de meest gruwelijke ziekte die er bestaat, was Jill in staat om zich te bekommeren om haar mede lotgenoten.
Jill wilde de andere kinderen helpen, wilde ze ondersteunen, deed alles voor ze wat mogelijk was. Jill was een engel…..
In november 2011 was Ilse klaar, en in maart 2012 was Jill klaar met het gruwelijke chemo-traject.
De 2 dames waren aan het herstellen, sterker aan het worden, beiden stonden weer volop in het leven, het begin van een geweldige periode!!!! Het was prachtig om 2 fantastische dames op te zien bloeien.
Kanker is onvoorspelbaar…….. Op vrijdag 28 juni 2013 plaatst Jill een bericht op haar weblog met als titel “waarom?”.
Zwarte wolken boven een beeldschoon meisje. Enkele maanden later, in oktober, kreeg Ilse hetzelfde onheilsbericht.
Kanker is vreselijk, kanker is gruwelijk, kanker is kut….. In die maanden hebben we intensief contact met Jill en Nick gehad. Wij hebben van dichtbij het afscheid van haar been meegemaakt, en Jill en Nick zagen van dichtbij de consequenties van zware chemokuren en bestralingen bij Ilse.
In die periode zijn we elkaar nog meer gaan begrijpen dan we al deden. Wij hielden al van Jill, en in die periode zijn we nog meer van Jill gaan houden. Daarna ging Mooie Jill leren leven met 1 been. Dat was lastig, dat was moeilijk, dat was iets totaal anders dan ze ooit had verwacht. En toch, Jill kwam er weer uit, ze vond haar weg, ze wist het maximale eruit te halen.
Wij waren trots op Jill, we hadden ontzag voor Jill, wat een kracht! Jill was de persoon die ons de kracht gaf om door te gaan, om te blijven vechten, om de positieve aspecten te blijven belichten, om alle positieve zaken te blijven benadrukken. Jill was belangrijk voor ons, is belangrijk voor ons.
En nu…. Jill is er niet meer….. Dat slaat een enorm gat in ons leven.
Een enorme leegte maakt zich meester van ons, dit kan niet, dit mag niet, dit hoort niet, dit is iets dat heel slecht voelt. We kunnen niet zonder je Jill, je hoort bij ons….
Lieverd, we hopen dat je ons ziet, dat je nog neer kan kijken, dat je ziet wat we doen, dat je ziet dat we verdriet om je hebben, dat we aan je denken, dat we met je bezig zijn, dat we mooie herinneringen aan je hebben, dat we om je geven, van je houden, jou het mooiste afscheid geven dat mogelijk is, lachen om jou scherpe opmerkingen, genieten van jouw prominente sterke verschijning, houden van alles wat jij bent……
Lieve Jill, we gaan je missen, nu, volgende week, over een maand, over een jaar, de rest van ons leven, never forget, love you forever…….

Geef een reactie