De bijwerkingen van chemokuren verschillen per keer.
Het is niet zo dat als het een keer niet helemaal lekker verloopt, dat het de volgende keer nog erger zal zijn. De laatste kuur, de 10e 5 daagse monotherapiekuur, de 36e meerdaagse kuur in totaal, verliep niet lekker. Ilse is moe geweest, heeft buikpijn gehad, en is misselijk geweest. 1 dag flink ziek thuisgebleven, iets dat met deze kuren uitzonderlijk is. Op dat moment ga je toch twijfelen of het lichaam er klaar mee is, of het niet teveel gaat worden, of het middel niet bijna net zo erg als de kwaal gaat worden.
Gelukkig was ze enkele dagen na de kuur weer helemaal opgeknapt, snel opveren zit nog steeds in het pakket van Ilse.
Buiten die enkele rotdagen, die iedere 3 weken terugkomen, de regelmatige controles, het regelmatige bloedprikken, de constant voortdurende fysiotherapie en de enorme hoeveelheid geestelijke bagage die ze de afgelopen jaren noodgedwongen heeft ontvangen, leeft Ilse een leven als iedere 14 jarige puber. Ilse houdt van shoppen, van feestjes, vindt sommige vakken op school niet leuk, heeft enorme lol met vriendinnen, en is dol op lekker eten en vakantie.
Maar toch, die kuren, die belemmeren soms ongenuanceerd dat mooie puberleven, die zitten dwars op momenten dat het niet uitkomt.
We hebben de afgelopen periode meerdere malen gedacht dat het mooi zou zijn als de behandelingen klaar zouden zijn. De afspraak was dat we zouden stoppen als de leverfunctie achteruit zou gaan, dat zou een signaal van het lichaam zijn dat het teveel zou worden.
Lekker dan….. Ilse haar leverwaarden blijven stabiel, geen enkele achteruitgang te constateren. Dat is natuurlijk hartstikke mooi, maar tegelijkertijd is er hierdoor geen uitzicht op een einde aan die ellendige chemokuren.
Om die reden heeft Ilse 6 weken geleden aan oncoloog M. gevraagd om daar nog eens goed over na te denken. Wij verlieten toen zijn kamer met de belofte dat hij dat ging doen, dat hij met een passende oplossing zou komen.
Deze week was de week van de controles. De week van de slechte nachtrust, de week van de spanning, de week van de MRI, de week van de Thorax, de week van het bloedonderzoek, de week van de KNO arts, de week van de hartecho. Afgelopen maandagavond de MRI, 5 kwartier doodstil liggen in een herriemakende tunnel.
Vanmorgen eerst een longfoto, bloed prikken, daarna meteen door naar de KNO arts. De KNO arts moest noodzakelijk onderhoud plegen aan een oor dat flink te grazen is genomen door 27 hoge dosis-bestralingen. Ilse kan garanderen dat het verwijderen van aan het trommelvlies aangekoekt oorsmeer een uiterst pijnlijke aangelegenheid is. Na een gevoelsmatig extreem lang kwartier kon Ilse weer prima horen met haar rechteroor.
Hierna het meest zenuwslopende deel, naar de wachtkamer van oncoloog M. Het wachten duurde gelukkig niet lang. Traditiegetrouw kregen wij het belangrijkste nieuws al te horen alvorens wij de gelegenheid hadden om in onze stoel plaats te nemen. Binnen 10 seconden kregen we te horen dat de MRI uitslag goed was, dat de leverwaarden goed waren, en dat de longfoto er prima uit zag.
Zoals altijd was er die ontlading, die opluchting, dat fijne gevoel. Maar deze keer was de spanning nog niet helemaal weg. Dit was ook het moment waarop we te horen kregen hoe we nou verder zouden gaan, wat het vervolgplan is, hoe lang Ilse nog moet leven met aangetrokken handrem.
Vele scenario’s hebben de afgelopen dagen door onze hoofden gespeeld, van een jaar doorgaan op deze manier tot 2 jaar langzaam afbouwen, en van alles nog daar tussenin.
Onmiddellijk na het vertellen van de uitslag, net nadat we waren gaan zitten, vertelde oncoloog M. het vervolgplan in 1 zin: Nog 3 maanden doorgaan met deze kuren, dan zijn we precies 1,5 jaar bezig met de 2e serie chemokuren, daarna stoppen….. Bam!!!!
Verbazing, ongeloof, wederom blijdschap, angst. Dit scenario was nog niet in ons opgekomen, daar hadden we niet op durven hopen, dat was naar onze mening ondenkbaar.
Oncoloog M. vertelde dat hij hier een goed gevoel bij heeft, dat dit genoeg zou moeten zijn, dat we moeten durven stoppen. Durven stoppen……..
Dat zal ons volgende grote gevecht zijn dat we moeten gaan winnen, het gevecht tegen de angst, de angst voor terugkeer van het monster. Voorlopig zullen we daar niet mee bezig zijn. Voorlopig gaan we genieten van het feit dat de schijnbaar oneindige chemo-hel eindig blijkt te zijn.
Nog 3 maanden, 4 kuren van 5 dagen. Dat is een klein kunstje voor onze onverminderd sterke koelbloedige heldin.
Voor de sprankelende zomer van 2015 zich in vol ornaat zal ontplooien, is Ilse klaar met de aller aller laatste chemokuur in haar leven. Op vrijdag 24 april 2015 zal Ilse de allerlaatste chemopil tot haar nemen.
Wellicht zal Ilse op haar 116e verjaardag, als de burgemeester van Bloemendaal haar in haar riante villa komt bezoeken omdat ze de oudste inwoner van die gemeente is, zich deze dag nog steeds kunnen herinneren.
2015, een mooi jaar

Geef een reactie