Dit is hem dan, de pil, de chemopil, of, zoals Ilse het noemt, de klootzak.

Ilse mag die pil een klootzak noemen. Iets dat zoveel negatieve impact op je leven heeft, iets dat je zo vaak dwars zit, iets dat je leven zo moeilijk maakt, dat mag je gerust een klootzak noemen.
Vandaag weer de laatste klootzak van de op 1 na laatste chemokuur. En ondanks dat die klootzak weer flink dwars zit, ondanks de zware vermoeidheidsaanvallen, ondanks de plotseling opkomende misselijkheid, krijgt de klootzak niet de overhand.
“Gewoon” naar school, “gewoon” naar de crematie van haar opa, “gewoon” naar de verjaardag van haar oma. Ilse staat hoog boven de klootzak.
Maar inmiddels is het wel de hoogste tijd. Hoogste tijd om te vertrekken voor de klootzak. Nog één keer mag hij Ilse het leven zuur maken, nog één keer vernietigend toeslaan, en dan is het klaar.
Dan hebben we 1,5 jaar opéénvolgend in de ijzeren chemogreep gezeten, 1,5 jaar in de greep van zware behandelingen tegen kanker. In totaal heeft Ilse nu 2,5 jaar chemokuren, één megazware operatie, meerdere kleine(re) operaties, en 27 hoge-dosis bestralingen moeten ondergaan in haar jonge leven.
Het is nu echt genoeg geweest, meer moet het niet worden, het is klaar, klaar met geleefd worden, tijd om te gaan leven.
Heel binnenkort is het zover, dan is Ilse aan de beurt, dan mag Ilse het leuk krijgen, Ilse aan zet.
De zomer van 2015, een chemoloze zomer, wat zullen de kurken knallen!

Geef een reactie