De hand die je op deze foto ziet, is de hand van Ilse. De pil die je op deze foto ziet, is de allerlaatste chemopil die Ilse ingenomen heeft. De tekst die bij de foto staat, is de tekst van Ilse.

Als dat binnenkomt op je telefoon, als die foto met die tekst plotseling op je netvlies verschijnt, en je zit op dat moment op je werk, dan is het even lastig. Dan schieten er allerlei gedachtes door je hoofd, dan ben je heel erg verdrietig en heel erg blij tegelijk. Verdrietig omdat je jonge dochter van 14 jaar een pil moet innemen die haar ziek maakt, een pil die kinderen niet zouden moeten slikken. Maar tegelijkertijd maakt diezelfde foto je ook ontzettend blij, omdat die ziekmakende pil er mede oorzaak van is dat onze jonge dochter nog volop in het leven staat, omdat het de laatste pil is, omdat ze deze vreselijke periode op een positieve manier kan afsluiten. Want dat is wat er gaande is. Ilse sluit een lange onzekere, angstige en verdrietige periode op een positieve manier af. Ilse is klaar! Ilse is klaar met het onwaarschijnlijk zware traject, klaar met chemo, klaar met bestralingen, klaar met ziek zijn, voorgoed! De laatste kuur verliep soepel. Maandag haar eerste pil, zoals gebruikelijk op maandag, nauwelijks bijwerkingen. Maandagavond controle, een longfoto en een MRI van haar hersenen. Dinsdag op de fiets naar school, en in de avond fysiotherapie, geen enkel probleem. Woensdag pil nummer 3. In de ochtend belde oncoloog M. met de uitslag. MRI helemaal goed en longfoto helemaal goed, enorme opluchting. Dit bericht zorgde, ondanks dat de laatste kuur pas halverwege was, voor een soort van overwinningsroes. Dit was de extra bonus, dit maakte de week nog veel mooier. Donderdag was Ilse moe. Zelf fietsen naar school was lastig, maar daar hebben we een auto voor, gewoon om 8.30 op school. Donderdagavond naar fysio. En dan vandaag, de vrijdag. Niets kon deze dag nog bederven, niets stond Ilse haar euforische overwinning nog in de weg. Ilse was vroeg op school, met de fiets, en vroeg vrij, alles ging zoals we hoopten dat het zou gaan. Lunchen met vriendinnen om het te vieren. . Vanmiddag kwam Ilse haar mentor op visite, mentor M. Mentor M. is al mentor vanaf de eerste klas, en weet daarom heel goed wat er de afgelopen jaren allemaal heeft plaatsgevonden. Mentor M. is een superlieve, betrokken, behulpzame mentor. Precies zoals je zou hopen in zo’n situatie. Zij kwam met een kaart met teksten van haar klasgenoten. Dat was het zoveelste emotionele momentje van vandaag. En het bleef niet alleen maar bij die kaart, ze kreeg er ook nog een prachtig cadeau bij, dank jullie wel klas D3V4! Mentor M. is niet de enige die van zich laat horen. Haar vriendinnen laten het geen seconde afweten. Altijd zijn ze er voor haar, altijd zorgen zij voor afleiding, altijd samen plezier. Afgelopen week is weer heel duidelijk geworden hoe belangrijk haar vriendinnen zijn. Vandaag hebben we een klein feestje gevierd, en over een week gaan we het overweldigend vieren. Dan stappen we in het vliegtuig, en reizen af naar de zonnige Spaanse stranden. Dan gaan we uitbundig zonnen, shoppen, eten en drinken, dat kunnen we, daar zijn we goed in. En als we dan terugkomen, dan blijven we het vieren, dan vieren we het leven tot in lengte van dagen. We weigeren verdrietig terug te kijken, we gaan niet meer stilstaan bij alles dat heeft plaatsgevonden, we gaan niet verdrinken in zelfmedelijden, we gaan niet huilen om de verloren jaren. We gaan genieten, genieten van al het mooie dat ons gaat overkomen, genieten van gezondheid, van de overwinning, van samen zijn, van onbeperkte vrijheid. Als je hebt meegemaakt wat wij hebben meegemaakt, dan is al het mooie nog veel mooier, en dan is al het minder mooie ook eigenlijk best wel mooi. . Iedereen die ons de afgelopen periode heeft gesteund, die ons berichtjes stuurden, die ons kaarten stuurden, die ons belden, die op visite kwamen, die reageerden op facebook, die reageerden op dit blog, ontzettend bedankt, jullie waren/zijn heel belangrijk!

Geef een reactie