Vanmorgen, toen Ilse opstond, klaagde ze over pijn in haar rug.
Ilse heeft wel vaker pijn in haar rug. De noodzakelijke ingreep aan haar been heeft er voor gezorgd dat Ilse meer moeite moet doen om goed te lopen, dat ze vaak 1 kruk nodig heeft, dat 1 been langer is dan het andere been, dat ze een beetje scheef loopt. Daardoor ontstaat er rugpijn.
Soms is het weg, soms is het op de achtergrond aanwezig, en soms is het dominant en overweldigend.
Vanmorgen was het dominant en overweldigend. Ilse nam 2 paracetamol, stapte op haar fiets, en vertrok naar de locatie waar de runforKiKa plaats ging vinden.
Ilse laat zich niet weerhouden door rugpijn. Ilse at niet thuis, nam een broodje mee, en had amper gedronken. Op locatie ging het al snel niet goed. Ilse werd misselijk, moest veelvuldig overgeven, verzwakte in een razend tempo, werd duizelig en draaierig. Met moeite lukte het om Ilse in de auto te krijgen, snel naar huis.
Thuis aangekomen ging het almaar slechter. Ze lag letterlijk te kronkelen van de pijn aan haar rug, iedere druppel water kwam er weer uit, en ze raakte regelmatig bewusteloos.
We waren bang…. Deze verschijnselen kwamen in grote lijnen overeen met de verschijnselen toen een grote tumor haar hersenen aan het verdrukken was.
Op een gegeven moment begon Ilse wanhopig te roepen dat ze naar het ziekenhuis wilde, ze smeekte om opgenomen te worden. Dat was de 2e keer in haar leven dat Ilse dat deed.
Verkrampt van angst namen we contact op met het ziekenhuis. Het AMC wilde ons niet met open armen ontvangen, eerst moest de dienstdoende oncoloog geconsulteerd worden, die zou dan ruggespraak met haar collega’s hebben, en dan zouden ze terugbellen.
Ilse werd steeds slechter, en de oncoloog belde maar niet terug….. We waren echt bang dat we haar kwijt zouden raken.
Uiteindelijk 112 gebeld, een kwartier later stond er een ambulance.
Terwijl de broeders Ilse op een brancard aan het binden waren, in de veronderstelling dat ze Ilse naar het Flevoziekenhuis zouden brengen, belde de oncoloog van het AMC terug. De oncoloog wilde graag met de ambulancechauffeur spreken. De oncoloog gaf de instructie het hoofd van Ilse volledig te fixeren, en haar zo snel mogelijk naar het AMC te brengen.
Met loeiende sirenes richting AMC. In de ambulance kreeg Ilse een infuus aangelegd, en werd er Zofran (sterke misselijkheidsremmer), en fentanyl (sterke pijnstiller) toegediend.
Aangekomen op de spoedeisende hulp werd er, op ons verzoek, een zak met water opgehangen, en ingedruppeld via het infuus.
Na een half uur viel Ilse niet meer telkens weg, en verdween langzamerhand de pijn in haar rug. De artsen vonden het toen niet meer nodig haar hoofd te fixeren. De dienstdoende oncoloog heeft haar rug bekeken, en wist vrij zeker dat haar rugpijn werd veroorzaakt door een spierenkwestie, en niet door groeiende tumoren.
Het telkens bewusteloos raken kon heel goed veroorzaakt worden door uitdroging.
Ilse ligt nu op de tienerafdeling, heeft de eerste cheeseburger alweer op, en voelt zich momenteel uitstekend.
2 vriendinnen van Ilse zijn vanavond spontaan op de trein gestapt, en kwamen om 22.00 uur haar kamer binnen lopen. Ilse genoot enorm van hun bezoek, hartstikke lief van jullie!
Komende nacht krijgt Ilse forse pijnstilling toegediend om de spieren in haar rug de kans te geven om te onspannen, daarna volgen er wellicht nog wat onderzoeken, en mag ze waarschijnlijk naar huis.
Het zou mooi zijn als dit met een sisser afloopt……
Geef een reactie