Als je kind kanker heeft….
Dan schakel je over op de survival-modus, dan maak je langdurig heel veel adrenaline aan, dan lukt het altijd om er voor je kind te zijn, dan ben je nooit ziek, dan ben je nooit moe, dan is er maar 1 ding belangrijk, dan proberen mensen zich in jouw situatie te verplaatsen, maar het lukt ze niet, dan verdwijnen er vrienden, dan komen er nieuwe vrienden bij, dan heb je continu verdriet, dan heb je continu medelijden, dan ben je continu bang, dan huil je af en toe stiekem, dan weet je tot in de kleinste details hoe het plafond in je slaapkamer er uit ziet, dan weet je tot in de kleinste details hoe het plafond in het ziekenhuis er uit ziet, dan vinden psychologen en maatschappelijk werkers dat je hulp nodig hebt, dan ontdek je dat de aanblik van al die zieke kinderen op afdeling kinderoncologie nooit went, dan sterven er kinderen om je heen, dan doe je zoveel mogelijke leuke dingen met je kind, dan zijn begripvolle werkgevers heel belangrijk, dan zijn trouwe ziekenhuisbezoekers de belangrijkste mensen in je leven, dan lukt het niet altijd om aardig te zijn tegen die trouwe bezoekers, dan heb je concentratieproblemen, dan staat je leven op zijn kop…..
Als je kind kanker heeft gehad….
Dan schakelt je survival modus terug naar een lagere versnelling, dan maak je geen adrenaline meer aan, dan lukt het nog steeds altijd om er voor je kind te zijn, dan ben je nog steeds nooit ziek, dan ben je af en toe moe, dan is er nog steeds maar 1 ding belangrijk, dan denken sommige mensen dat alles nu weer hetzelfde is als voordat je kind ziek was, dan denken sommige mensen dat al je problemen nu opgelost zijn, dan zijn de verdwenen vrienden nog steeds verdwenen, dan zijn je nieuwe vrienden blijvende vrienden, dan ben je soms nog verdrietig, dan heb je nog steeds regelmatig medelijden, dan ben je nog steeds continu bang, dan huil je niet meer, dan zie je af en toe nog het plafond van je slaapkamer, dan ben je vergeten hoe het plafond in het ziekenhuis er uit ziet, dan ben je uit het vizier van de psychologen en maatschappelijk werkers, dan staan nog steeds die kinderen op afdeling kinderoncologie op je netvlies, dan sterven er nog steeds kinderen om je heen, dan werk je nog steeds bij die begripvolle werkgever, dan zijn nog steeds die mensen die je zo trouw in het ziekenhuis bezochten de belangrijkste mensen in je leven, dan heb je nog steeds af en toe concentratieproblemen, dan staat je leven minder op zijn kop.
Als je als 14 jarig meisje 2 keer kanker hebt gehad…..
Dan wil je niets meer te maken hebben met ziekenhuis gerelateerde zaken, dan wil je ook geen gebruik meer maken van alle leuke uitjes die voor die kinderen georganiseerd worden, dan merk je heel goed dat die rottige chemo uit je lijf is verdwenen, dan voel je je steeds sterker, dan ga je er alles aan doen om een goede conditie te krijgen, dan zet je alles op alles om de gevolgen van de zware behandelingen tot een minimum te beperken, dan weiger je aanpassingen, dan eis je van anderen dat ze je op dezelfde manier behandelen als ieder ander kind, dan geniet je enorm van je vakanties, dan maak je je af en toe zorgen, dan heb je veel verdriet als je hoort dat er weer iemand die je kent, een kind, is overleden, dan wil je zoveel mogelijk geld voor Kika ophalen, dan leef je intens het leven, dan doe je zoveel mogelijk leuke dingen, dan geniet je volop, samen met je vriendinnen die je aldoor door dik en dun gesteund hebben, dan ga je vol zelfvertrouwen naar de 3 maandelijkse controles, dan ben je continu je grenzen aan het verkennen en verleggen, dan experimenteer je, dan vind je de lessen op school niet leuk, maar alles daarom heen wel, dan ga je de eerste schooldag in de 4e klas vwo met een loodzware tas zonder krukken naar school.
Vandaag is een mooie dag, morgen gaat het nog mooier worden.
Geef een reactie