Angst en verdriet waren de afgelopen weken in sterk overheersende mate aanwezig.
Angst voor uitdroging, voor ondervoeding, voor zo’n verschrikkelijk pijnlijke hoestbui, voor flauwvallen als Ilse een paar meter door de huiskamer liep, voor nog verdere verzwakking.
En verdriet om al deze ellende, om die continu aanhoudende pijn, om de beperkingen die haar door de verschrikkelijke bijwerkingen werden opgelegd, om het gevoel dat er maar geen einde aan leek te komen, om het niet kunnen eten terwijl ze wel honger had, om de smerige smaak van die nutrical drankjes.
Gelukkig zijn de angst en het verdriet nu geleidelijk plaats aan het maken voor hoop, hier en daar een geluksmomentje, en vertrouwen.
Sinds enkele dagen, na een wekenlange periode van helemaal niets kunnen eten, lukt het nu om kleine beetjes vast voedsel tot zich te nemen. En dat is maar goed ook, dat is noodzaak, deze weerzinwekkende periode duurde veel te lang.
Ilse is op de weg terug, terug uit een diep dal. De laatste paar dagen is Ilse druk bezig met haar zoektocht naar voedsel dat haar slokdarm kan verwerken, naar eten waar ze trek in heeft. En als we daarvoor 4 x op een dag naar de supermarkt moeten, dan doen we dat, met heel veel liefde en plezier. Een gebakken tartaartje als ontbijt, een pita-kaas voor het slapen gaan, alles is geoorloofd, geen regels.
Iedere dag kan Ilse weer iets meer eten, iedere dag iets sterker, iedere dag een stapje verder.
Vandaag zou Ilse starten met haar 2e chemokuur. Daar is het nog te vroeg voor, het is niet verstandig om het herstellende lichaam te confronteren met een nieuwe aanval op het monster.
In overleg met oncoloog M. verplaatsen we de kuur naar maandag 2 mei. Dat is verantwoord, dat is beter, dat is verstandiger.
Gisteren is de afbouw van de morfinepleisters gestart, het plan is om halverwege de komende week zonder morfinepleisters door het leven te gaan. Zonder deze pleisters zal Ilse ook meer energie krijgen, minder moe, meer kracht.
We hebben er vertrouwen in dat het afbouwen soepel zal verlopen, het herstel is volop gaande. Ilse is helemaal klaar voor een goede week, ze is er klaar voor om te gaan genieten van dingen die voor anderen zo vanzelfsprekend zijn.
We gaan er vanuit dat dit de ergste periode van de behandeling is geweest, klaar met de ellende, Ilse kan weer gaan leven.
Niets kan Ilse stuk krijgen, dat is inmiddels wel duidelijk.

Geef een reactie