Op 13 mei schreven wij op dit blog dat Ilse weer aan het herstellen was, dat haar bloedwaarden weer leken te stijgen. Dat was op dat moment ook zo.
Echter, die week daarna, toen we op 18 mei weer bloed hebben geprikt, bleken haar waarden weer dusdanig laag te zijn, bleek dat ze volop in aplasie was, dat haar bloedwaarden heel laag waren, dat ze daardoor verminderde weerstand had, dat er te weinig zuurstof door haar lichaam gepompt werd. Dat was geen verrassing, wij merkten dat, Ilse merkte dat, Ilse voelde dat. Ilse was dus 11 dagen na de kuur nog steeds kwetsbaar en zwak.
Op diezelfde dag, woensdag 18 mei, hadden wij een afspraak met oncoloog M. Oncoloog M. en wij waren het alle 4 volledig met elkaar eens. Het verloop van de afgelopen kuren was onmenselijk en ongewenst, zo hadden we het niet in gedachten, dit was niet de bedoeling, dit week af van ons scenario, we gingen voor kwaliteit.
Oncoloog M. stelde voor om de cyclus van de behandelingen definitief te zetten op 4,5 week, en de behandeling terug te brengen van 3 dagen naar 1 dag, een reductie van de dosering van 66%. Daar was Ilse het niet mee eens. Ilse stelde voor om inderdaad de cyclus op 4,5 week te zetten, en het aantal behandelingen terug te brengen naar 2 dagen, een reductie van 33%.
Zowel Oncoloog M. als wij, haar ouders, konden zich hier in vinden. Na de volgende kuur, die start op maandag 6 juni, gaan we allemaal luisteren. Ilse gaat luisteren naar haar lichaam, wij gaan luisteren naar Ilse, en oncoloog M. gaat luisteren naar ons.
Op basis van de ervaringen met kuur nummer 3 gaan wij kijken hoe kuur nummer 4 eruit gaat zien, chemo op maat. De dosering kan omlaag gaan, de dosering kan omhoog gaan, de ervaring gaat ons leiden naar een beslissing.
Twee dagen na dit gesprek, toen Ilse nog in aplasie was, zijn we een weekend in een hotel in Utrecht geweest. We hebben ontzettend genoten, heerlijk gegeten, heerlijk gedronken, afgesproken met een paar fantastische mensen op een terras in de zon.
Die dagen merkten we dat de kapotte slijmvliezen in haar keel aan het herstellen waren, Ilse kon weer beter eten. Een teken dat haar bloedwaarden aan het stijgen waren.
Op donderdag 26 mei heeft Ilse weer bloed geprikt. Op vrijdag de uitslag, gelukkig, haar bloedwaarden zijn weer goed, Ilse is uit aplasie, Ilse is weer redelijk op krachten, Ilse is weer hersteld. Op dat moment stond het signaal op groen, Ilse was weer weerbaar, Ilse was weer sterk. Ilse kon naar Frankrijk, Ilse kon haar vriendin aanmoedigen, Ilse kan op donderdag 2 juni klappend bij de finish staan als haar vriendin Thessa zwoegend over de finishlijn zal gaan!
Behalve zo nu en dan een forse vermoeidheidsaanval, waar ze absoluut aan toe moet geven, gaat het prima in Frankrijk. Lekker eten, lekker drinken, de omgeving verkennen, mensen ontmoeten, spelletjes spelen, de Alpe is een groot feest voor alle 4 de dames.
De komende periode gaat mooier worden dan de afgelopen periode, dat is een feit. Kwaliteit, daar gaan we voor, het leven is veel te mooi om aldoor maar ziek te zijn.

Geef een reactie