Ilse heeft 3 heerlijke vakantie weken achter de rug.
Op enkele forse aanvallen van rugpijn na, die werden veroorzaakt door slechte Spaanse bedden, beenlengte verschil, een linkerbeen dat harder moet werken dan het rechterbeen, en bestralingen op haar nekwervels, heeft Ilse zich uitstekend gevoeld. De aanvallen van heftige rugpijn werden rigoureus bestreden met zware pijnmedicatie. Dat werkte gelukkig heel snel.
Ilse heeft heerlijk gegeten, lekker liggen zonnebaden, en veel gezwommen, de eerste 4 dagen samen met vriendin Thessa.
In die vakantie merkte Ilse dat haar conditie weer langzaam aan het terugkomen was. Lange afstanden lopen is nog lastig, maar ze komt al aanzienlijk verder dan een maand geleden. Ilse is er weer, onze sterke stoere heldin heeft wederom een forse voorsprong op het monster genomen.
Een positieve instelling geneest geen kanker, maar het helpt wel enorm om snel je leven weer op de rit te krijgen. Ilse doet ons nu al bijna 6 jaar doorlopend verbazen. Gedreven door hoop en een onwaarschijnlijk doorzettingsvermogen vecht Ilse zich keer op keer weer naar een niveau waarop ze een relatief normaal leven kan leiden. Ilse is een enorme veerkrachtige doorzetter. Dat zien wij, dat zien familieleden, dat zien vrienden, dat zien kennissen, dat zien verpleegkundigen, dat zien artsen. Iedereen die haar heftige verleden en heden kent, en 5 minuten met haar spreekt, ziet dat.
Een dag na thuiskomst weer naar het AMC, een nieuwe 2 daagse kuur. Meteen weer met beide benen op de grond, de kille realiteit.
De eerste dag verliep best goed, ze kon zelfs die avond nog ingaan op de uitnodiging voor een etentje door haar super lieve vriendin. De 2e dag was duidelijk minder. Direct na thuiskomst doodmoe en behoorlijk misselijk. De chemo heeft haar voor de zoveelste keer weer flink te grazen genomen. We hopen dat ze er weer snel bovenop komt, we verwachten van wel, maar chemo blijft altijd onvoorspelbaar.
Over 3,5 weken de volgende kuur, we gaan kijken of Ilse op deze manier voldoende kwaliteit van leven blijft houden. Hoe we in de toekomst verder zullen gaan met de behandeling is onduidelijk. Het is een feit dat de ziekte nooit is terug gekeerd tijdens de behandeling met chemokuren. Dat geeft een soort van gevoel van veiligheid. Maar het is ook een feit dat we niet eindeloos door kunnen gaan met chemo. Op dit moment worden we duidelijk geconfronteerd met de forse impact van de behandelingen. Chemo kun je niet blijven geven. Hoe lang we hier nog mee door blijven gaan, en of dit voldoende is om Ilse definitief te genezen, is dus niet duidelijk. Dat is afhankelijk van hoe Ilse er op reageert, hoe haar organen zich blijven houden, hoe haar algemene fysieke gesteldheid zich blijft houden.
Oncoloog M. heeft hier een belangrijke rol in, hij heeft ons vertrouwen, hij heeft de regie. Tevens houdt hij alle ontwikkelingen nauwgezet bij, zodra er een behandeling beschikbaar komt die haar wellicht een grotere kans gaat geven dan de huidige behandelingen, zullen deze meteen toegepast worden.
Wat we dus vooral niet gaan doen is berusten. Actief behandelen om het maximale resultaat te bereiken, dat is wat we aan het doen zijn. Wat ons betreft is er voor het uiteindelijke resultaat maar 1 optie mogelijk. Ilse gaat beter worden, Ilse raakt op een gegeven moment voorgoed verlost van het agressieve monster. Alle andere scenario’s zijn geen optie, niks palliatief, niks rekken, beter worden is het credo.
Alle mogelijkheden die beschikbaar zijn zullen we benutten, hoe groot het offer ook zal zijn, alles voor het welzijn van Ilse.
Vooralsnog genieten we volop van alle goede momenten, we geven niet op, nooit!

Geef een reactie