Het schooljaar is weer begonnen.
Het lukt redelijk goed om frequent op school te zijn, nekklachten hebben kortstondig roet in het eten gegooid, maar in het algemeen gaat het goed! Die nekklachten spelen regelmatig op, het gebied waar de bestraling heeft plaatsgevonden is een gevoelig gebied, zo nu en dan moeten de spieren ontspannen met behulp van zware pijnmedicatie.
Verder heeft Ilse goed het leven geleefd. Ze was goed in staat om leuke dingen te doen. Dat was de afspraak, dat was de bedoeling, maximale effectiviteit en kwaliteit creëren.
Aangezien Ilse momenteel “schoon” is, en ze in staat is om de dagelijkse dingen weer op te pakken, lijkt het erop dat we dat doel hebben bereikt.
Vorige week bloed prikken. Haar bloedwaarden waren op een prachtig hoog niveau, niets in haar bloedwaarden wijst op een verleden van 46 meerdaagse chemokuren. Dat is natuurlijk goed nieuws, Ilse haar beenmerg lijkt onverwoestbaar. De frequentie van de kuren is dus goed en de balans is goed. Desondanks is de situatie verre van ideaal. Het is een enorme belasting om iedere 3,5 weken 2 dagen in het ziekenhuis te zitten, in het ziekenhuis zitten om ziek te worden, om dodelijk vermoeid te raken, om misselijk te worden, om weer enkele dagen afgesloten te zijn van de rest van de wereld behalve haar ouders, voor de zoveelste keer weer schoolwerk in te moeten halen, weer keihard moeten werken om weer aan te haken, weer even een tijdje op een brute manier uit het sociale leven te worden gerukt.
Het is heel zuur om dingen te missen, om extra inspanningen te moeten verrichten omdat je chemokuren krijgt, omdat je ziek bent.
Dit soort bijkomend ongerief wil je als ouder zoveel mogelijk compenseren…… Gisteren en eergisteren was het weer zover, 2 dagen chemo. Kort en bondig omschreven verliep de kuur als volgt: Klaverjassen, geen complicaties, misselijk, moe, vervelend, irritant, tijdrovend. Vandaag komt niet voor in Ilse haar top 100 van fraaie dagen, maar ook niet in de top 10 van slechte dagen. Ook deze keer hopen we maar weer dat ze deze ellende snel achter zich kan laten, en weer door kan gaan met een zo normaal mogelijk leven.
De komende dagen zal het vast weer beter gaan.
Over enkele weken heeft Ilse met school haar buitenlandse reis. Jammer genoeg zal dit te intensief zijn, te lange dagen, te veel lopen, te zwaar, mede doordat ze vlak daarvoor een chemokuur heeft. Gelukkig denkt haar school goed mee, en krijgt ze daarom vrijstelling van school in die week. Mooi moment voor ons om te gaan compenseren. Onze moedige knokkende nooit klagende heldin verdient een compensatie die de moeite waard is.
Ilse gaat zich in oktober tegoed doen aan zon, zee, strand, zwembad en royale overvloedige culinaire versnaperingen.
5 dagen naar Ibiza, naar Dympna, naar Romina, naar Jenny, naar Martin, dat is de enige goede compensatie. Sommige mensen zullen zich afvragen of we Ilse niet teveel verwennen. Het antwoord daarop is heel simpel, nee, we verwennen haar niet teveel, kinderen met kanker kun je niet teveel verwennen, kinderen met kanker verdienen altijd meer dan je ze kunt geven.
Vechten en het leven vieren, zo doet Ilse het.

Geef een reactie