Al enige tijd geeft Ilse aan dat ze wil stoppen met de chemo.
Er is geen eindtijd van de chemo afgesproken, we zouden doorgaan zolang het kon, zolang ze het kon verdragen, zolang het acceptabel was. Er is geen protocol voor als Ewing voor de 2e keer terugkomt.
Oncoloog M. heeft meerdere malen aangegeven dat Ilse de regie heeft, dat zij het voelt, dat zij het moet ondergaan, dat zij signalen moet afgeven. Ilse is degene die de uiteindelijke knoop moet doorhakken.
De afgelopen 9 maanden is Ilse heel vaak heel erg ziek geweest. Iedere keer krabbelde ze weer op, maar op het moment dat het best wel weer goed ging stond de volgende kuur weer voor de deur.
Rustmomenten, goede herstelmomenten, lange periodes van goede gesteldheid, ze waren er niet. Als je dan ook nog in aanmerking neemt dat ze de jaren daarvoor ook al enorme klappen heeft moeten incasseren, dan is het onvermijdelijk dat de grens is bereikt. Wij zagen er enorm tegenop, en keken er enorm naar uit dat de grens bereikt zou worden. Stoppen is fijn en stoppen is eng.
Vandaag moest Ilse weer aantreden in het AMC voor weer een nieuwe chemokuur.
Toen zij wakker werd leek Ilse haar beslissing genomen te hebben. Ze was het zat, het was genoeg, het was eigenlijk al teveel, de grens was overschreden.
Dat was een krappe timing, een uur voordat de volgende kuur zou starten. We hebben een poging gedaan om Oncoloog M. te bereiken, en dat lukte. Hij stelde voor om in de auto te stappen, en even te komen praten. In het AMC kwam oncoloog M. ons al snel opzoeken. Hij hoorde het verhaal van Ilse aan, dacht even na, en vertelde dat hij zich heel goed kon vinden in haar beslissing.
Ilse heeft er alles aan gedaan om een maximaal resultaat te bereiken, ze heeft zich volop ingezet voor volledige genezing, en nu is het goed. Ilse is momenteel schoon, en waarom zou dat niet zo blijven? Vol goede moed slaan we vanaf vandaag een nieuwe weg in. Een weg zonder chemo en met 3 maandelijkse controles.
Ilse krijgt geen chemo meer, geen infuus, geen pillen, geen enkele medicatie. Wij gaan er vanuit dat het monster nu voldoende klappen heeft gehad, Ilse is schoon en blijft schoon, klaar met alle gruwelijkheden. Met een keiharde ruk zijn we plotseling het loodzware chemotraject uit gesleurd. Van extreem heftig naar totale serene rust, even wennen.
Van schrik vergaten we bijna dat we dit op de traditionele Capraro-manier moeten gaan vieren vanavond, met familie. Hapje eten en drankje drinken op dit heuglijke feit!
Met groeiend vertrouwen gaan wij een nieuwe fase tegemoet. 2017, het jaar dat de chemo stopte.
Geef een reactie