De reden dat Ilse gestopt is in januari met de chemokuren is omdat het genoeg was, omdat ze echt niet meer wilde, omdat haar lichaam het steeds moeilijker vond om het gif te verwerken, omdat ze zowel geestelijk als lichamelijk de grens had bereikt. En nu, nu moet Ilse toch de grens overschrijden, nu moet ze toch weer chemokuren ondergaan. Dat maakt het verschrikkelijk moeilijk voor Ilse, dat maakt het verschrikkelijk moeilijk voor ons als gezin. Ilse wil echt niet meer, het zijn al zoveel kuren geweest, het is te zwaar. En toch heeft ze de eerste 2 daagse kuur afgerond, toch heeft ze het gedaan. Als je van dichtbij hebt gezien op wat voor manier ze deze maandag en dinsdag, beide dagen zowel chemo als bestralingen, heeft moeten vechten om overeind te blijven, dan besef je pas echt hoe zwaar het was, hoe zwaar het is, door wat voor hel ze heen moet. De verschrikkingen die Ilse deze week moet doorstaan zijn voor een buitenstaander niet te bevatten. Buiten de dodelijke vermoeidheid, spelen ook zware misselijkheid, forse duizeligheid en ongekende pijn in haar heup een grote rol. De pijn in haar heup proberen we met behulp van fysiotherapie op te lossen. Van de overige ellende die ze nu moet doorstaan, zal ze ook gaan herstellen, maar hoe lang dat gaat duren is onvoorspelbaar.
Deze situatie maakt ons alle drie diep ongelukkig, en het is moeilijk om te focussen op het einde van de bestralingen en de chemo, daarvoor is de huidige situatie te heftig, en het einde te ver weg. Maar toch moet het, we moeten doorgaan, we moeten verder, nu stoppen is niet goed.
Gisteren een kort gesprek met radiotherapeut B. Tijdens de bestralingen worden tegelijkertijd, op hetzelfde apparaat, foto,s gemaakt. Deze foto`s hebben als doel om gedurende het vorderen van de bestralingen, in de gaten te houden of nog steeds het juiste gebied bestraald wordt. Op deze foto`s is geen tumor meer te zien, de tumor is volkomen verdwenen, compleet vernietigd, weg. In deze fase van verschrikkelijke bijwerkingen is dit een lichtpuntje. Het lukt niet om dit lichtpuntje te vieren, we kunnen er niet van genieten, het is momenteel allemaal veel te heftig om iets te vieren, de bijwerkingen hebben dusdanig zware impact dat alle glorieuze momenten in de kiem worden gesmoord. Wij hopen dat het morgen beter wordt, dat morgen een mooiere dag is dan vandaag, dat Ilse morgen weer iets kan eten, dat ze morgen niet of minder duizelig is, dat morgen de effecten van de fysiotherapie merkbaar zijn, dat Ilse morgen weer kan lachen, dat ze morgen weer van kleine dingen kan genieten, dat we ons morgen minder zorgen maken dan vandaag.
Laat het morgen beter zijn….
Geef een reactie