Het gaat gelukkig weer beter met Ilse.
De koorts is verdwenen, en de bloedwaarden zijn weer aan het stijgen.
Als het een beetje meezit, mag Ilse dinsdag weer naar huis.
De pijn in haar mond is helaas toegenomen, ze doet wel bij iedere maaltijd een poging om vast voedsel te eten, maar het ziet er naar uit dat de nutrilon power sapjes de overhand gaan krijgen.
Vannacht is ze een keer wakker geworden van de pijn, aankomende nacht krijgt ze nachtrust-garantie door de tramadol.
De afgelopen dagen zijn er zakken vol met losse haren van Ilse haar hoofd afgekomen.
Vanmorgen is Ilse haar vertrouwde en lieve kapster naar het ziekenhuis gekomen, om haar te verlossen van die vervelende jeuk veroorzakende losse haren, Ilse heeft een lekker pittig kort koppie aangemeten gekregen:
De afgelopen weken hebben we gemerkt dat er een heleboel speciale mensen in onze nabije omgeving zijn.
Iedere dag ligt onze brievenbus vol met kaarten, worden we bedolven onder een permanent bemoedigend SMS bombardement, lopen onze mailboxen vol, wordt dit blog volgepompt met positieve power, en zit de hal van het ziekenhuis vol mensen die even Ilse gedag komen zeggen.
De mensen die dit doen, zijn allemaal speciale mensen.
Gisteren kwam er een meisje in het ziekenhuis, een vrijwilligster, die spelletjes kwam doen met Ilse.
Ook zij is een speciaal mens.
Vanmiddag kwamen er rond 13:30 uur een paar speciale mensen in het ziekenhuis, die een speciale band met Ilse hebben, met een speciale verrassing voor haar.
Daar zijn we nog steeds een beetje van ondersteboven.
Mooie dingen in een rottijd.
Geef een reactie