De gebeurtenissen volgen elkaar in een rap tempo op, daarom wat vaker dan gebruikelijk een nieuw bericht.
Ilse slaapt nog best wel veel.
Dat is ook logisch, want vanaf vlak na de operatie worden we bijna continu bezocht door de oncoloog, orthopeden, zaalartsen, verpleegkundigen, het pijnbestrijdingsteam, de anesthesist, plastisch chirurgen en de pedagogisch medewerkster.
Allemaal willen ze dat we iets vinden, iets doen, of iets overwegen.
‘s Nachts worden we wakker gehouden door piepende apparaten.
In een ziekenhuis komt de patient niet tot rust.
Gisteren om 08:00 uur kwam er een delegatie van 9 artsen de piepkleine kamer binnenstormen, Ilse sliep nog. De meest prominente van dat stel was orthopeed S.
Orthopeed S. neemt de zaken waar van de vakantie vierende Orthopeed B.
De wond (bovenkant heup tot enkel, met een onderbreking van 5 cm bij de knie) is op een fantastische manier aan het herstellen, ziet er prima uit. Dit, en een kleine doorligplek op de hiel, hebben Orthopeed S. er toe doen besluiten om toen al de gipsbroek te gaan aanmeten.
Eerst nog een scan om 10:30.
Dat was geen pretje, een plaat onder haar been schuiven, pappa houdt haar been zo stabiel mogelijk, en dan de foto, 10 minuten heftige pijn, toen was het klaar.
Hierna direct door naar de gipskamer.
Lichtblauw wordt de kleur.
Orthopeed S. was ook aanwezig, en hielp actief mee.
Ilse werd in allerlei posities gemanoeuvreerd om het gips goed aan te kunnen
brengen.
Dat deed pijn, enorm pijn.Binnen 30 minuten was het gipsen klaar.
De artsen hebben ontzettend hun best gedaan om het zo snel en pijnloos mogelijk te realiseren.
Daarna maakte de pijn plaats voor opluchting, het was stabiel, er kon niets meer gebeuren.
Ilse zit in het gips van navel tot enkel, haar linkerbeen tot boven haar knie.
Ligstand is de komende tijd de enige optie.
Zekerheid en ernstige beperkingen.
Ondertussen is mamma druk aan het regelen geweest.
Vandaag is er iemand langs geweest in het ziekenhuis, via de gemeente, om een rolstoel af te leveren die verstelbaar is. Hierdoor wordt haar mobiliteit iets vergroot.
Een verstelbaar bed in de woonkamer wordt ook geregeld.
Vanaf vandaag wordt de pijnbestrijding afgebouwd.
Terug naar een niveau dat thuis verder behandelen mogelijk maakt.
Dat is waar we naar toe werken.
De taak van pappa en mamma is om het de komende tijd in de gipsbroek zo comfortabel en aangenaam mogelijk te maken.
Dat moet lukken.
Geef een reactie