Vandaag mocht Ilse om 12 uur het ziekenhuis verlaten.
Ze heeft die dagen goed doorstaan, minder vermoeid dan de 2 voorgaande
keren, en nauwelijks misselijk.
De inzet van wat extra pillen heeft hier wellicht aan bijgedragen.
De eetlust is op dit moment volop aanwezig, gaat goed!
Vanmorgen kwam dokter M. met de zeer belangrijke uitslag van de MRI scan
van vorige week, nooit geweten dat een hart zo snel kan kloppen.
Ilse zag de arts binnenkomen, en zei onmiddellijk dat ze er niet bij wilde zijn.
Dokter M. vertelde toen meteen dat hij goed nieuws had.
De tumor heeft een enorme opsodemieter gehad.
Dat agressieve monster weet momenteel niet meer waar hij het moet zoeken. Dat agressieve monster wordt van alle kanten op meedogenloze wijze aangevallen door 4 venijnige sapjes die iedere 3 weken via een infuus langzaam het lichaam van Ilse indruppelen.
Dat agressieve monster was op de eerste scan zeer duidelijk in beeld, van boven tot onder in haar bovenbeen.
Op de scan die vorige week is gemaakt, hebben de orthopeed en oncoloog zich rot moeten zoeken om nog iets van dat ooit zo agressieve monster terug te vinden.
Volgens de arts is dit het best mogelijke resultaat.
Chemo is niet meer alleen onze vijand, vandaag is hij ook onze vriend geworden.
Deze uitslag geeft ons kracht.
Kracht om de gevolgen van deze, en de volgende kuren te weerstaan.
Kracht om met elkaar deze afschuwelijke ziekte te bestrijden.
Kracht om ongeschonden bij ons einddoel te komen.
Het kan geen toeval zijn dat de zon vandaag schijnt.
Geef een reactie