Gisterochtend werd ons duidelijk dat een ziekenhuisopname binnen afzienbare tijd onvermijdelijk zou zijn.
Precies op de koortsgrens, extreem vermoeid en heftige pijn in de slokdarm. Gistermiddag rond 17.00 uur was het dan zover, naar het AMC. In het AMC werd Ilse onderzocht, en vervolgens in een geisoleerde kamer aan een infuus met antibiotica gekoppeld.
De komende week zal dat zo blijven.
Afgelopen nacht was een slechte nacht, regelmatig werd ze wakker van de pijn in haar slokdarm, deze keer heeft ze ook pijn zonder te drinken of eten. Vanmorgen heeft Ilse een bloedtransfusie gekregen, haar HB waarden waren te laag.
Ilse heeft een maniertje gevonden om de benodigde nutridrinks naar binnen te krijgen.
Af en toe biggelen de tranen langs haar wangen, maar het lukt.
Vandaag zijn er extra pijnstillers ingezet, het is moeilijk in te schatten of dit resultaat heeft.
Dit zijn de momenten waarop je je serieus afvraagt hoeveel leed een meisje van 10 kan verdragen…
Momenteel is Ilse moe, heel moe.
We weten dat ze hier weer uitkomt, maar de komende dagen worden uitzonderlijk zwaar.
Wat dit meisje allemaal moet meemaken, is ongekend en ongehoord.
Alles wat Ilse nu meemaakt zal haar gaan vormen.
Ze zal een realistische, zo nu en dan cynische, harde, maar bovenal ijzersterke persoonlijkheid worden.
Voor het zover is, moeten er eerst een paar overwinningen worden behaald. De eerste overwinning, wordt de overwinning op chemo nummer 4.
We hopen dat het eind van deze week zover is.
Geef een reactie