Ondanks dat Ilse de afgelopen periode flinke last had van haar slijmvliezen in haar mond en keel, waardoor het eten haar bemoeilijkt werd, ondanks dat Ilse regelmatig hoofdpijn had, ondanks dat Ilse zo nu en dan flinke vermoeidheids aanvallen had, en ondanks dat ze onder de blauwe plekken door lage trombocyten zat, heeft Ilse maximaal het leven geleefd.
Feestjes met vriendinnen, lunchen met vriendinnen, uit eten met vriendinnen, naar de sauna met een vriendin, naar de kermis met een vriendin. Ilse heeft maximaal het leven geleefd, en de ongemakken en pijnen ver weg gestopt.
Wij dachten dat ons grenzeloze respect het absolute toppunt had bereikt, maar we zaten er volkomen naast. Onvoorstelbaar hoe doortastend en vastberaden Ilse haar leven oppakt. Een paar dagen met Ilse omgaan is een permanent doorlopende workshop “how to live life”. Ilse geeft continu het goede voorbeeld met haar mentaliteit van keihard doorvechten, haar positiviteit, haar humor en doortastendheid.
Uiteraard helpt de onvoorwaardelijke steun, de onvoorwaardelijke liefde, en de onvoorwaardelijke trouw van haar fantastische vrienden, vriendinnen en familie. Wat een verbond, wat een saamhorigheid, samen voor altijd.
Afgelopen vrijdag moest Ilse bloed prikken, een meting of de aanmaak van de rode bloedcellen, de trombocyten, de leukocyten en de neutrofielen weer op gang was gekomen, een kwalificatiemeting voor de volgende chemokuur. Dat was nog niet helemaal goed, de trombocyten waren nog niet op het juiste niveau. De bloedwaarden waren wel een stuk hoger dan de maandag ervoor, dus het herstel was wel gaande.
Vanmorgen dus eerst bloedprikken alvorens de kuur kon starten. Hoewel de HB waarde vrij laag was, kon de kuur wel van start gaan, gevecht nummer 2 van deze serie kuren is van start gegaan, een heftige aanval is weer ingezet. Volgende week maandag deel 2 van kuur 2, hopelijk worden de uitzaaiingen flink te grazen genomen, hopelijk maximaal resultaat. Aan Ilse ligt het niet, Ilse gaat er weer volledig voor, maximale inzet.
Gisteren, toen we contact hadden met de oncologisch verpleegkundige, hebben we een vraag neergelegd. Ilse heeft al enkele weken pijn op een plek op haar rug waar een uitzaaiing zit. Het is geen extreme pijn, maar wel een pijn die continu aanwezig is. Als het toch bestraald moet worden, dan wil Ilse dit het liefst zo snel mogelijk, dan maar meteen.
Morgen neemt de oncoloog contact met ons op, dan horen we wat hij er van denkt.
Op 17 mei krijgt Ilse een PET-CT scan. Dat gaat een super spannende periode worden. Dan weten we of deze kuren effectief zijn, dan weten we hoe we verder moeten. Hopelijk staat het geluk deze keer aan haar zijde, Ilse heeft daar recht op. Op dit moment is Ilse moe, doodmoe. Of dit komt door de chemo van vandaag of een lage HB, we weten het niet.
De komende week zal duidelijk worden wat de impact van deze kuur zal zijn.
Geef een reactie