De dagen na de laatste dag chemo is Ilse flink ziek geweest.
Bij iedere kleine inspanning het gevoel dat ze flauw zou vallen en flink misselijk.
En die misselijkheid, in combinatie met een aangetaste slokdarm door de bestraling, was een enorme beproeving. Dat veroorzaakte pijn, heel veel pijn.
Ondanks dat we naarstig op zoek waren naar eten dat ze wel kon verdragen, was alles waarbij een slikbeweging gemaakt moest worden een regelrechte straf, of het nou vla of water was, het maakte niet uit. Gisteren was de misselijkheid en het zwakke gevoel grotendeels weg, de naweeën van de chemokuur lijken voorbij te zijn.
Jammer genoeg was dat maar een klein deel van de ellende die Ilse door moet maken. De pijn in haar slokdarm door de bestraling… Die neemt alleen maar toe. Iedere dag meer pijn, iedere dag meer moeite met eten en drinken. Inmiddels is het nauwelijks nog mogelijk om te praten, zachtjes fluisteren lukt nog, maar zelfs dat doet pijn.
Afgelopen nacht was een regelrechte hel. Een constante scherpe doordringende pijn die zich permanent openbaarde, ook als ze niet moest slikken. Op een gegeven moment waren we alle drie radeloos, machteloos enorme pijn verdragen, machteloos toekijken hoe je dochter aan het lijden is.
Vanmorgen contact met het AMC opgenomen, en duidelijk gemaakt dat we inmiddels in een onhoudbare situatie terecht zijn gekomen.
Gelukkig kregen we een arts te spreken die weet dat we niet bellen als het niet heel erg is. Er kan nog wat gedaan worden met pijnmedicatie. De arts heeft een recept uitgeschreven voor een combinatie van Oxycodon en Oxynorm. Hopelijk krijgen we hier de pijn wel mee onder controle.
De volgende stap is opname in het AMC, morfine via het infuus. Wij hopen dat we die situatie kunnen vermijden.
Nog 3 bestralingen. Nog 3 keer een aanval op het monster, en spijtig genoeg, ook op Ilse haar slokdarm. Daarna kan het herstel beginnen, dan krijgt haar slokdarm rust, dan krijgt het lichaam de gelegenheid om te genezen.
We kunnen niet wachten tot het zover is.

Geef een reactie