De bijwerkingen van kuur 5 waren minder heftig dan van kuur 4. Maar nog steeds heftig genoeg, een week lang ziek, een week niet naar school, een week krampen, vermoeidheid en misselijkheid. En de “goede” week was niet slecht, maar niet goed genoeg om iedere dag vroeg te beginnen op school.
Maar gelukkig kon er ook een heleboel wél! Goed genoeg om halve dagen naar school te gaan, goed genoeg om uit eten te gaan, goed genoeg om naar fysiotherapie te gaan, goed genoeg om naar een verjaardag te gaan, goed genoeg om iedere dag goed te eten.
Wij waren daarom gisteren niet bang voor het weegmoment bij de aanvang van kuur nummer 6. Ilse woog net zo zwaar als bij de vorige kuur, dat heeft ze weer goed geregeld! Gisteren is de 6e kuur gestart.
In het ziekenhuis ging het goed, de periode werd hartenjagend doorgebracht, geen complicaties. Eenmaal thuisgekomen werd ons duidelijk dat de chemo zijn weg goed gevonden had. De spuugbakjes staan weer paraat op alle strategische plekken in huis, heftige krampen, vermoeidheid en misselijkheid, voor de zoveelste keer moet Ilse weer een pittige strijd leveren.
Dit is de laatste kuur voordat we die ingrijpende heftige beslissing moeten nemen. Op 26 februari moeten we een alles bepalende beslissing nemen, een beslissing die je eigenlijk niet wilt nemen, niet kan nemen, maar die toch genomen moet worden. Gaat het de korte(re) route worden, en zo ja, zijn de risico’s dan aanvaardbaar? Of gaat het de lange route worden, en houden we dat dan wel zo lang vol? En ook niet onbelangrijk, welke van de 2 opties geeft de grootste kans dat het monster wegblijft?
Vragen, vragen, vragen, vragen die momenteel permanent door ons hoofd spelen. Al die vragen worden op 26 februari beantwoord en toegelicht.
Eerst nog even dit chemo-varkentje wassen.

Geef een reactie