Het was een vakantie waarbij we duidelijk merkten dat er flinke vooruitgang was ten opzichte van de vorige vakantie.
Gedurende ons verblijf in Spanje is het revalidatieschema grondig aangepast, alleen datgene dat leuk of nuttig was bleef over, de rest is doorgeschoven tot na de vakantie.
Die nuttige zaken bestonden uit lopen zonder krukken in en rond ons appartement, lopen op krukken naar het zwembad (heel eng, glad!!), langdurig intensief zwemmen in het zwembad, en, als het een beetje in de buurt was, lopen op krukken naar een gezellig terrasje.
Dat heeft ze prima kunnen volhouden gedurende onze 19 daagse vakantie.
Zoals gebruikelijk bestonden onze uitstapjes met een huurauto weer uit langdurig zinloos rondrijden, veel te warme dierentuinen, een slechte roofvogel-show, een zeeleeuwen-show waarbij de zeeleeuwen niet deden wat de trainer wilde, een niet met de rolstoel te bereiken grot (daar kwamen we achter nadat we al 30 minuten met 36 graden Celsius op een helling van 45 graden over een grindpad de rolstoel hadden lopen duwen), en een om onbekende reden gesloten museum.
En toch was het leuk.
Niet lang nadat we terug waren in Nederland begon een compleet nieuwe fase in het leven van Ilse, de brugklas.
Best eng voor Ilse, best eng voor pappa en mamma.
Normaal gesproken is de overgang naar de middelbare school al een ingrijpende gebeurtenis, voor Ilse is het allemaal nog een stuk gecompliceerder.
Om deze pittige stap zo soepel en veilig mogelijk te laten verlopen, waren enkele voorbereidingen noodzakelijk.
De eerste voorbereiding hebben we een aantal weken geleden al getroffen, een dubbele set schoolboeken.
Een set voor op school, en een voor thuis, dat maakt de schooltas een stuk lichter.
De verdere voorbereiding bestond uit een gesprek met de mentor van Ilse. We wilden duidelijk maken aan zowel de leraren als de leerlingen dat het niet om een gebroken been gaat. Om die reden kreeg de (goed meedenkende en begripvolle) mentor een tamelijk rauwe versie van het verhaal te horen.
De woorden kanker, zware operaties, intensive care, chemotherapie, gipsbroek, spoedopnames en ligrolstoel zijn gevallen.
Praktische oplossingen zijn gezocht en gevonden, afspraken over gym, 2 kluisjes en een liftsleutel.
Omdat Ilse niet zelf het verhaal wil vertellen aan de klas, en omdat pappa en mamma het niet mogen, heeft de mentor de volgende dag de leerlingen ingelicht. Ook draagt zij er zorg voor dat de overige leraren op de hoogte worden gesteld.
Vanaf dat moment was de school verboden terrein voor pappa en mamma. Ilse wil het verder zelf doen.
Zelf haar tas inpakken, zelf met de nog steeds loodzware tas vanaf de auto de school inlopen, zelf alles regelen.
De nieuwe klasgenootjes kennen geen Ilse met rolstoel, en die zullen ze ook nooit leren kennen.
Dit is een enorme stap voor Ilse, dit zit echt op de grens van haar kunnen.
Als je haar die school ziet binnengaan, met die nog steeds loodzware tas,
tussen die enorme kluit met honderden krioelende kinderen, dan houd je je hart vast.
Gelukkig heeft ze een geweldig vriendinnetje die haar helpt met tillen, de deuren met enorme drangers open houdt, en gezellig meegaat met de lift.
Het gaat al een paar dagen goed, en het zal steeds beter gaan.
Geen onzekerheid, geen tegenzin, geen angst.
Ilse was een makkelijk kind, Ilse is een makkelijk kind, Ilse is Ilse.
Geef een reactie