Lopen naar school, het lijkt zo normaal, zo vanzelfsprekend.
Voor Ilse is dat niet normaal en vanzelfsprekend….
De afgelopen weken is er weer vooruitgang geboekt, zowel op het fysieke als op het sociale vlak.
We zijn een paar dagen naar Brugge geweest.
Jammer genoeg waren we vergeten te vermelden dat Ilse in een rolstoel zit. Met te kleine liften, via hobbelige klinkerpaden via te steile trappen moesten we onze kamer bereiken, dat ging niet lukken.
Gelukkig heeft de manager van het hotel dit goed opgelost, we kregen een prima bereikbare super-de-luxe kamer toegewezen.
Leuke dingen gedaan, en heerlijk gegeten en gedronken.
Brugge was een soort van proef.
Nadat we thuis waren gekomen wisten we het zeker, we zijn er klaar voor, klaar voor de echte vakanties!
In april gaan we een weekje naar Lanzarote, luieren, zwemmen, zon absorberen.
Enkele weken daarna gaan we die fantastische reis naar Curacao maken, zwemmen met de dolfijnen, volledig verzorgd door stichting Make a wish. Na ieder contact met deze organisatie zijn we verbaasd en verrast over de professionaliteit en betrokkenheid van de medewerkers, met ieder klein detail wordt rekening gehouden.
Ondertussen gaat de revalidatie onverminderd door, met tegenzin, maar vol overgave wordt het been belast en gebogen.
Belasten gaat uitstekend, inmiddels zit ze op 25 kilo, de kracht en stabiliteit komt weer terug.
Het buigen wil nog niet lukken, de knie zit muurvast, op de pijngrens wordt er gebalanceerd, op een gegeven moment zullen we daarmee ook resultaten gaan boeken.
Ook haar tenen komen steeds meer uit hun lange diepe slaap, die kunnen steeds beter bewogen worden.
Dat Ilse weer volledig zelfstandig gaat lopen is zeker, daar zijn we van overtuigd, maar ze krijgt het niet cadeau.
Gisteren naar een concert van Anouk in het Gelredome geweest.
Ook hier hebben we verzaakt om aan te geven dat Ilse in een rolstoel zit.
Zwaaien met een invalide parkeerkaart in combinatie met Ilse met een hoofddoek was voldoende om het personeel tot het uiterste te laten gaan om de auto op 5 meter van de ingang te laten parkeren, ons via de rolstoelingang naar binnen te laten, en de allerbeste plekken toe te wijzen, het personeel van het
Gelredome heeft zich gisteravond onsterfelijk gemaakt.
Het was een geweldig concert.
Vandaag gaat pappa voor een paar dagen naar Berlijn voor zijn werk.
Dat is de eerste keer sinds Ilse ziek werd. De eerste keer weg bij je afhankelijke kind.
Dit is het goede moment, de situatie is stabiel, langzaam de lijn laten vieren, mamma en Ilse krijgen het druk, maar het kan.
Lopen naar school…………….
Vandaag gaat Ilse het eerste begin maken aan datgene dat zo normaal lijkt, zo vanzelfsprekend.
Ilse gaat vanaf nu na iedere pauze proberen om met krukken naar school te lopen.
Dat zal moeizaam gaan in het begin, maar al snel zal dat steeds beter gaan, steeds makkelijker, steeds soepeler.
Lopen naar school wordt weer normaal en vanzelfsprekend, ook voor Ilse.
Geef een reactie