De bijwerkingen van chemokuur nummer 2 zijn niet geruisloos voorbij gegaan.
Misselijkheid, nadrukkelijke buikpijn en een verzwakt gevoel waren de meest prominente factoren. Afgelopen dinsdag was het dieptepunt.
De dag daarvoor, op maandag, was het nog gelukt om korte tijd naar school te gaan. Dinsdag was Ilse behoorlijk ziek. Ze werd misselijk wakker, en het was onmogelijk om de doordringende pijn in haar buik te negeren. De klachten werden erger, Ilse werd steeds zwakker. Op een gegeven moment raakte ze buiten bewustzijn. Dat hebben we vaker meegemaakt, meestal is ze dan weer binnen enkele minuten bij.
Afgelopen dinsdag was anders. Ilse raakte in een soort half-bewustzijn, en het lukte niet meer om haar goed bij te krijgen. Het lukte nog nauwelijks om contact te houden. Op een gegeven moment duurde het te lang, dan is het duidelijk dat er verdere stappen ondernomen moeten worden.
112 gebeld. Binnen 10 minuten stond de ambulance voor de deur. Voor de ambulance-medewerkers was het duidelijk dat Ilse snel naar het ziekenhuis vervoerd moest worden. Ze hadden de opdracht om Ilse naar het Flevoziekenhuis te brengen. Het duurde ongeveer 20 seconden om ze te overtuigen dat Ilse toch écht naar het AMC moest. Goed luisterende ambulancemedewerkers zijn fijn.
Tijdens de rit naar het AMC, na toediening van Fentanyl, leek het erop dat Ilse weer enigszins aan het bijkomen was, maar het was zeker nog niet goed. In het ziekenhuis werd Ilse verder onderzocht, en tegelijkertijd werden de maagpijn en misselijkheid grondig aangepakt met medicatie. Het onderzoek leverde niets op, alle lichaamsfuncties waren normaal. De bloedwaarden waren laag, maar niet te laag.
Na ongeveer een uur was Ilse weer helder en scherp. Het waren “gewoon” de klote-bijwerkingen van de klote-chemo. Ilse had trek en wilde naar huis. De zaalarts dacht er anders over, die wilde Ilse nog een nachtje ter observatie houden. Een kort gesprek was voldoende om de zaalarts ervan te overtuigen dat een langer verblijf in het ziekenhuis geen meerwaarde zou hebben.
Ilse heeft wat gegeten, dat viel goed, dezelfde avond weer thuis.
Op woensdag is Ilse een dagje thuis gebleven.
Gisteren was een druk programma. Ilse wilde een scheikunde toets inhalen, ze moest bloed prikken, en in de avond voor het eerst sinds lange tijd weer fysiotherapie.
De scheikundetoets werd ingehaald, Ilse heeft bloed geprikt, en ze is in de avond naar fysiotherapie geweest, pittige klus.
Aan het eind van de middag kreeg ze de uitslag van de toets. De uitslag van de toets was niet gewoon goed. De uitslag van de scheikunde toets was uitzonderlijk goed, Ilse had een bizar hoog cijfer.
Vanmorgen heeft Ilse bedacht dat ze maar even een toets Frans zou inhalen. Hier haalde ze een prima voldoende voor.
Gekke Ilse……. Het doorzettingsvermogen is er, de geestelijke kracht is er.
Vanmorgen kregen we de uitslag van haar bloedwaarden. Enkele bloedwaarden zijn weer aan het stijgen. Dat betekent dat het herstel in gang is gezet, haar lichaam is zich weer aan het normaliseren. Waarschijnlijk gaat Ilse zich steeds beter voelen, waarschijnlijk krijgt ze weer meer energie, waarschijnlijk is het ergste van kuur nummer 2 nu achter de rug.
Nu even geen ellende meer graag, even plezier, even normaal, even kwaliteit. Onze fantastische heldin doet het weer goed, we zijn zo trots, Ilse is the strongest!

Geef een reactie