Gisteren heeft Ilse bestraling 28 gehad, de laatste bestraling.
Normaal gesproken zouden we die gelegenheid aangrijpen om uitbundig uit eten te gaan, een goed moment om te vieren. Dat moeten we dus op een later moment doen.
Vanaf het moment dat Ilse afgelopen maandag opgenomen is, hebben de artsen, de verpleegkundigen en wij een aantal gemeenschappelijke doelen. Ilse moet zo snel mogelijk van de pijn af, ze moet zo snel mogelijk naar huis, ze moet zo snel mogelijk herstellen, in die volgorde.
De hoogste prioriteit was dus pijnbestrijding. In een rap tempo is de dosering morfine via het infuus een flink stuk opgevoerd. Het is jammer genoeg niet mogelijk om Ilse pijnvrij te krijgen. Inmiddels zijn we op een punt gekomen dat Ilse met veel moeite Nutrical kan drinken, een voedingsdrank. Sinds gisteravond is ze daar mee begonnen. Het is soms pijnlijk om te zien hoeveel moeite dat kost, hoeveel pijn het doet, maar ze blijft dapper volhouden.
Ilse is grootmeesteres in doorzetten en volhouden. Ilse blijft niet in het ziekenhuis tot de pijn is verdwenen. De bestraling werkt nog ongeveer 2 weken door, en pas daarna gaan de slijmvliezen in haar slokdarm weer herstellen.
Dat vinden de artsen te lang om in het ziekenhuis te overbruggen, en wij ook. We gaan nu dus op zoek naar een oplossing voor thuis.
Morgen gaan we geleidelijk over van morfine via het infuus naar morfinepleisters. Als dat proces voltrokken is, en het resultaat bevredigend, dan kunnen we naar huis, dan zijn er geen belemmeringen meer. Haar situatie zal dan ongewijzigd heel vervelend zijn de komende weken, maar thuis is altijd beter.
Op dit moment is Ilse heel erg moe, een groot deel van de dag wordt slapend doorgebracht. Dat heeft 4 redenen;
ten eerste door de bestraling, vrij snel nadat de bestralingen gestart waren, was Ilse al vaker moe.
ten tweede door de chemokuur van vorige week, Ilse is in aplasie, heel laag in de bloedwaarden.
ten derde door de morfine, die hakt er flink in.
ten vierde de roerige nachten, tijdens de slaap ontstaat er slijmophoping in de slokdarm, met een
hoestbui tot gevolg, die enorme pijn veroorzaakt.
Minimaal ieder uur wakker, pijn laten zakken, en verder slapen.
Maar hoe vervelend het ook allemaal is, er is uitzicht op beter, de pijn en vermoeidheid zullen weer verdwijnen, de weg naar herstel is nu ingezet, en de grootscheepse aanval op het monster is tot nu toe succesvol.
Als Ilse nog niet voldoende is hersteld vóór de 2e chemokuur moet plaatsvinden, stellen we hem uit tot een later tijdstip, die ruimte is er, die mogelijkheid hebben we, en zullen we benutten indien noodzakelijk.
Er is maar 1 route, en dat is de route die we nu volgen, Ilse is de sterkste.

Geef een reactie