Het was een kuur zonder excessen. Geen extreme reacties op het genezende gif.
Hoogtepunten waren de bezoekjes van mensen die, ondanks dat ze af en toe te horen krijgen dat het niet uitkomt, ondanks dat er soms heftige taferelen plaatsvinden op die afdeling, en ondanks dat we niet altijd in een optimale stemming zijn, toch gewoon blijven komen. Heel veel waardering en respect!
Ook de bezoekjes in het ziekenhuis van pedagogisch medewerkster A. waren hoogtepuntjes. Altijd vrolijk, altijd opgewekt, altijd de juiste snaar raken.
Een ander hoogtepunt was het moment dat we 2 propvolle tassen met prachtige cadeautjes overhandigden aan de verpleging. Dankzij de buren worden weer een heleboel kinderen op de afdeling kinderoncologie eventjes heel erg blij, we merkten aan de verpleegkundigen dat ze het waardeerden.
Jammer genoeg werden ook deze keer de hoogtepunten ruimschoots overschaduwd door de dieptepunten. Toch wel weer best vaak misselijk, toch weer steeds meer buikpijn in de loop van de week.
Het ergste voor een ouder is het toekijken, het machteloos zijn, het niets kunnen doen aan het lijden van je kind. Daar ga je niet aan wennen, ook niet na de 20e kuur.
Op vrijdag, na de laatste dag kuren, een bezoekje aan de oogarts. Haar rechteroog heeft middenin het bestralingsgebied gelegen. De schade die daardoor is ontstaan, lijkt grotendeels te zijn verdwenen. Ilse hoeft niet meer terug te komen bij de oogarts.
De komende week gaat weer een heftige mix van pijn, onmacht en verdriet worden. Die week daarna, als de beslissing genomen gaat worden over het vervolgtraject, gaan we naadloos over in een emotionele achtbaan. We zijn er weer klaar voor.

Geef een reactie