Vandaag de uitslag van de MRI scan van Ilse haar hoofd, en de uitslag van de thorax (longfoto). Eerst bloed prikken, en om 11.20 in de wachtkamer van oncoloog M. De wachtkamer was vol. Als al die mensen vóór ons zouden zijn, dan zou die slopende periode wachten wel eens heel lang kunnen duren. In die wachtkamer waren 3 mobiele telefoons op volle toeren een groot aantal opbeurende berichten aan het verwerken. Gelukkig waren we toch nog redelijk snel aan de beurt. Oncoloog M. liet ons niet lang in spanning. De brute cocktail van hoge-dosis bestralingen, pittige chemokuren, overlevingsdrang en doorzettingsvermogen heeft zijn vruchten afgeworpen, en hoe! Het monster is verdwenen!! Oncoloog M. kon weer lachen, hij is weer helemaal positief, oncoloog M. maakte ons duidelijk dat dit vooral iets is dat we enorm moeten vieren. We zijn inmiddels ver, heel ver! Het vertrouwen van Oncoloog M. heeft een enorme positieve ommezwaai gemaakt, en dat maakte hij ons onomwonden duidelijk.
Drie verschillende reacties op het goede nieuws. Ilse zat te lachen, mamma zat breeduit opgelucht te glimlachen, en pappa, tja, janken weer natuurlijk…. Oncoloog M. vond de 3 verschillende reacties wel vermakelijk.
Hierna de bloeduitslag (bloedwaarden helemaal goed), en de standaard controles. Toen brak het moment aan van het volgende super spannende, megabelangrijke onderwerp. Hoe nu verder? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat het monster niet wéér terugkomt op een onvoorspelbare plek, om daar wederom een vernietigende aanval te gaan doen.
Voorafgaand aan ons gesprek heeft de oncoloog gesprekken gevoerd met wereldwijd de allergrootste autoriteiten op het gebied van het Ewing Sarcoom. Oncoloog M. vertelde dat er meerdere wegen naar Rome leiden, er zijn dus verschillende opties. 2 om precies te zijn. Beide opties zullen het uiterste van Ilse gaan vergen. De eerste optie is nog ongeveer een jaar doorgaan met de kuren die ze nu ook ondergaat, dat zal een onvoorstelbare uitputtingsslag gaan worden. De tweede optie is een stamceltransplantatie. Een stamceltransplantatie is de “mother of all chemo’s”. Hierbij wordt haar bloedfabriek niet stilgelegd, maar volledig uitgeschakeld. Nadat de chemo zijn werk heeft gedaan, worden er weer stamcellen terug geplaatst, zodat het lichaam weer op kan gaan bouwen. Bij deze optie ligt Ilse 4 tot 6 weken in het ziekenhuis, en zal ze thuis nog wel een tijdje bezig zijn met herstellen.
Optie 2 brengt grotere risico’s met zich mee dan optie 1. Oncoloog M. is de effectiviteit van beide opties momenteel aan het onderzoeken, op 26 februari zal hij zijn voorkeur uitspreken, de keuze is dan aan ons. Onze keuze zal de voorkeur van oncoloog M. zijn. Tot dan gaan de kuren gewoon door volgens plan, tot dan gaat de strijd tegen de eventuele microuitzaaiingen gewoon door.
Eerst nog even genieten van de goede uitslag, en genieten van een zich prima voelende Ilse.
Maandag start de volgende kuur.

Geef een reactie