Ondanks dat Ilse tijdens de periode van de heftigste bijwerkingen geforceerd door is blijven eten, met de wetenschap dat ze daar even later krampen van kreeg die voelden als snijdende messen, ondanks het keiharde werken om op gewicht te blijven, ondanks de ongekend gemotiveerde pogingen om zo fit mogelijk uit deze kuur te komen, is ze toch 2 kilo afgevallen.
Langdurig lopen op tandvlees is uitputtend. En toch is het onze vechter, onze strijdster, onze superheldin weer gelukt!
Voor de zoveelste keer was de donderdag weer de ommekeer, voor de zoveelste keer heeft ze zich er weer uit geknokt op donderdag. Zonder verdrietig te zijn, zonder te mopperen, zonder te huilen. Met geduld, vastberadenheid en strijdlust is het doel bereikt.
We kunnen op vakantie!
Aanstaande zaterdag rond een uur of 5 in de ochtend, zullen wij op Schiphol aan het eind van de loopband het alom bekende “mind your step” te horen krijgen.
Wij kijken ontzettend uit naar dat geluid, naar de vliegreis, naar de aankomst, de zon, Dympna, het appartement, de sangria, de tapas, het bier en de steaks.
Gewoon tussen de zware chemokuren door, omdat we dat willen, omdat de oncoloog het goed vindt, omdat het kan, omdat het moet. De komende vakantie zal ons de boost geven die noodzakelijk is om het zware laatste deel te doorstaan, het gaat ons lukken!

Geef een reactie