De afgelopen nacht komt niet voor in de top 10 van meest ontspannen nachten. Continu probeer je redenen te vinden waarom het wel goed zit. Eerlijk blijven en een goede reden vinden lukte niet. Tegelijk speelde het door ons hoofd dat als het flink was uitgezaaid, dat enkel palliatieve behandeling nog mogelijk was. Palliatief, een vreselijk woord voor ons….
Vanmorgen om 07.15 in de auto. Eenmaal aangekomen in het AMC, gingen we op ons verzoek, zitten wachten op afdeling kinderoncologie. Tijdens dat wachten maak je jezelf helemaal knettergek. Gelukkig hadden we afleiding van 3 permanent piepende telefoons, een stortvloed aan steunbetuigingen kwam over ons heen. Na gevoelsmatig 2 dagen, maar in werkelijkheid 1,5 uur kwam Oncoloog M. ons ophalen.
Wij zijn al jarenlang gewend om uitslagen te krijgen van oncoloog M. Normaal gesproken krijgen we die onmiddellijk als we hem zien. Vandaag niet…. Het was alsof een enorme hand ons bij de keel greep, en bleef knijpen. De 8 meter naar zijn kamer voelde als 10 kilometer. Hij wilde dat wij met onze rug naar de muur op een stoel gingen zitten, zodat hij tussen ons en de deur in zat. Op dat moment wist pappa zeker dat hij dat deed om te voorkomen dat iemand gillend en schreeuwend de deur uit zou rennen na het slechte nieuws.
Oncoloog M. nam best wel veel tijd om de uitslag te vertellen. Wat was het heftig in die kamer, wat een enorme druk. Rustig vertelde oncoloog M. dat er geen verdere uitzaaiingen waren gevonden en dat om die reden behandeling mogelijk is. Tranen, emotie, ontlading, opluchting.
Het duurde even voordat het gesprek weer voortgang kon vinden. Vervolgens kwam het volgende goede nieuws. Het monster, die gruwelijke achterbakse sluipmoordenaar, heeft onvoorstelbaar harde klappen moeten incasseren. Het monster is op sterven na dood. Het monster is getransformeerd van een enorme knalharde bal naar een klein zacht week bolletje. En dat na 6 bestralingen! Het is geen vraag, maar een feit dat het monster binnen nu en nog een paar bestralingen ten grave gedragen zal worden.
Maar goed, het Ewing sarcoom is een enorm agressieve jongen, die, zoals hij inmiddels duidelijk heeft gemaakt, niet met zich laat spotten. Ewing sarcoom is een enorm agressieve vorm van kanker. Daarom heeft oncoloog M. zorgvuldig een behandeltraject opgesteld. Voor de zekerheid nog een skeletscan op korte termijn. Daarna zal er weer een port a cath geplaatst moeten worden voor de toediening van de chemo. Tijdens die ingreep wordt er meteen een beenmergpunctie gedaan, en een biopt afgenomen. Vervolgens is het aan de radiotherapeut vanaf wanneer hij het verantwoord vindt om te starten met de chemokuren. Dat kan dus tijdens of vlak na de bestralingen zijn. Minimaal 6 chemokuren, in een cyclus van telkens 3 weken.
Dus 5 dagen chemo (dagbehandeling, geen overnachting), en dan ruim 2 weken rust, en daarna weer de volgende. Het is afwachten wat voor complicaties zullen optreden. Vooralsnog een hoopvolle en razendsnelle start!
Dan willen wij nog even kwijt dat we de geweldige steun die wij via allerlei verschillende kanten hebben ontvangen van ongekend veel mensen, onvoorstelbaar waarderen, bedankt daarvoor!
Nu even ontspanning, vanavond gaat de familie de positieve uitslag op gepaste wijze vieren.

Geef een reactie