De afgelopen week had een goede week moeten zijn. Een onbezorgde week, een week zonder pijn, zonder zorgen. De week dat er geen bijwerkingen waren, de week dat Ilse kon rondfladderen.
Jammer genoeg is dat niet gelukt. Ilse was ziek, flink ziek. Ilse had koorts, spierpijn, pijn in haar keel, pijn in haar rug, hoofdpijn. Ilse had griep, net als veel andere kinderen. Kinderen krijgen griep, Ilse dus ook.
Het grote verschil is, dat andere kinderen daarna weer opknappen, een langdurige periode van herstel hebben, en weer verder gaan met hun leven.
Voor Ilse is het anders. Ilse start haar nieuwe week met een thorax, een MRI en een chemokuur. We hopen dat ze sterk genoeg is om die kuur te verdragen. En als ze sterk genoeg is, als ze geen koorts meer heeft, dan zal het sowieso geen pretje worden. In ieder geval gaat het weer de zoveelste zware knokpartij worden.
Hoogste tijd om afscheid van de chemo te nemen. Het zoveelste zware gevecht tegen de bijwerkingen van die vermaledijde chemo, de zoveelste strijd. Aanstaande maandag start het laatste gevecht. Het allerlaatste gevecht. Vanaf aanstaande maandag de laatste aanval op het monster, de laatste keer dat we Ilse mogen ondersteunen tijdens de titanenstrijd. Nog één keer samen vechten, nog één keer samen diep gaan, nog één keer samen tot het uiterste. En daarna…….. Daarna komt Ilse in een soort van paradijs terecht. Dan leeft ze niet meer in een 3 wekelijkse chemo cyclus. Dan gaat het leven totaal veranderen. Dan gaat de volgende strijd beginnen. Dan gaat Ilse het normale leven opeisen. Dan eist Ilse dat zij de dingen mag doen die ieder 14 jarig kind doet. Die eis moet koste wat het kost ingewilligd worden.
Aan ons de taak om alles te doen wat in ons vermogen ligt. De volgende fase staat voor de deur.
Veel mensen, die toch wel enige affiniteit hadden met de effecten van chemokuren en bestralingen, zullen het lastiger vinden om zich te verplaatsen in het vervolgtraject. Het traject van inventariseren wat definitieve schade is en wat tijdelijke schade is. Het traject van de controles, en iedere keer de angst voor de uitslag. Het traject waarin we gaan proberen alle positieve elementen te belichten.
Wij hopen op heel veel dingen. Wij hopen dat het monster nu voorgoed wegblijft, wij hopen dat Ilse haar doelen kan verwezenlijken, wij hopen dat haar vriendinnen haar blijven steunen, wij hopen dat Ilse heel oud wordt, wij hopen dat Ilse gelukkig gaat samenleven met de ideale schoonzoon, wij hopen dat Ilse een wereldbaan krijgt, wij hopen dat Ilse minstens zo’n gelukkig leven krijgt als haar ouders tot 4,5 jaar geleden hadden.
Ilse, ten overvloede, we hopen op de allermooiste dingen voor jou, en dat komt door jou. Omdat je nooit hebt geklaagd, omdat je altijd bleef lachen, omdat je het ons zo ontzettend makkelijk hebt gemaakt, omdat je zo enorm lief bent. Hoe krijg je het in godsnaam voor elkaar, wij snappen je niet, soms lijkt het alsof je van een andere planeet komt. Dat vinden niet alleen wij, maar ook je oma’s en opa’s, en ook je vriendinnen, en ook je mentoren op school, je bent een raadsel. Ons allerliefste raadsel, ons voorbeeld, onze heldin.
Aanstaande maandag start de allerlaatste chemokuur. Nog 5 klootzakken. En aanstaande vrijdag, de eerst komende vrijdag, dan slik je de allerlaatste chemopil, dan ben je er helemaal vanaf, dan ben je er klaar mee. En daarna, ondanks dat sommige mensen vinden dat je dat niet mag zeggen, mensen die geen flauw benul hebben van kinderkanker maar toch menen hun mening te mogen spuien, Ilse is een overwinnaar, Ilse is een survivor, Ilse heeft gewonnen van kanker. Daarmee willen we zeker niet zeggen dat andere kinderen niet hard genoeg gevochten hebben, zeker niet! Zelf vechten is slechts een onderdeel van de route naar genezing. Het belangrijkste deel is de behandeling.
De behandeling van kinderkanker is het meest essentiële onderdeel. De kinderen verdienen het allerbeste dat mogelijk is. Momenteel krijgen de kinderen niet het beste dat mogelijk is. Maar samen kunnen we het verschil maken. Samen kunnen we het verschrikkelijke probleem van kinderkanker de wereld uit helpen.
En….. Verschuil je nou niet achter het argument dat de regering dit probleem moet oplossen. Schuif het niet weg, neem je verantwoordelijkheid. Help alsjeblieft mee, zonder jou gaat het niet lukken.
Op 7 juni, gaan een aantal mensen rennen op de kemphaan in Almere.
KiKa doet er alles aan om kinderkanker de wereld uit te helpen, KiKa streeft naar genezing van alle kinderen. Help de kinderen, steun KiKa. Er staat een geweldig team met KiKa runners rond Ilse, team Ilse.
Als je kunt, steun Team Ilse dan met een paar euro, juist nu, op het moment dat we aan de vooravond staan van nieuwe ontwikkelingen, aan de grens van nieuwe innovatieve behandelmethodes, voor de toekomst, voor Ilse:
TEAM ILSE
Hier zitten allemaal mensen in die iets over hebben voor de bestrijding van kinderkanker, die er alles voor over hebben om de kinderen te laten genezen. Dit zijn allemaal mensen die ook hun eigen problemen hebben, die het echt niet altijd makkelijk hebben, die in moeilijke situaties zitten, die in een pittige fase zitten, die worden geleefd door allerlei externe factoren, net als jij…… Deze mensen kunnen dat opzij zetten, deze mensen beseffen dat er ergere dingen in het leven zijn, jij ook?

Geef een reactie