Gisteren was het grote moment, de musical.
Dit was het moment waar de hele klas naar toe had geleefd, dit was het moment waarvan we vorig jaar hoopten dat Ilse het volop zou kunnen meemaken.
En gelukkig, de glansrol van het oude omaatje met 1 kruk kon vol overtuiging vervuld worden.
Na de prachtige musical vertelden de juf en de meester een verhaaltje over ieder individueel kind.
Toen de meester vertelde over het sterke karakter van Ilse, was dat best wel een pittig moment, pappa en mamma hadden het even moeilijk. We merkten aan de meester dat ook hij het moeilijk had.
Het was een mooi, vrolijk en emotioneel afscheid.
Het was emotioneel omdat je afscheid neemt van volwassenen en kinderen die je inmiddels goed hebt leren kennen.
In Ilse haar geval nam ze afscheid van volwassenen en kinderen die haar hebben geholpen, die hebben geluisterd, meegevochten, haar zoveel mogelijk overal bij hebben betrokken, spullen hebben getild, haar rolstoel hebben geduwd, haar hebben geholpen met omkleden.
Het is onmogelijk om iedereen hier persoonlijk voor te bedanken, want dan gaan we mensen vergeten, het waren er gewoon teveel.
Als we bijvoorbeeld Juf Cindy, Juf Rea, juf Marielle, juf Jiska en juf Sandra zouden noemen, omdat ze zo lief voor Ilse waren, dan zouden we ook juf Sabrina en juf Ginette moeten noemen, al 1,5 jaar 2 geweldige online supporters.
Maar dan zou je verder moeten gaan..
Dan zou je natuurlijk juf Bonny moeten noemen, vanaf het begin enorm betrokken en behulpzaam, zij heeft iets speciaals gedaan waar we niet over kunnen uitweiden.
Daarom noemen we geen namen, het zijn er echt teveel.
En wat dacht je van juf Kylie in groep 7.
Op zo’n jonge leeftijd als juf geconfronteerd worden met zoiets heftigs, en dan zo goed inspelen op de situatie, petje af.
Natuurlijk zou het lijstje nog lang niet afgelopen zijn.
Wat dacht je van juf Denise, de super lieve juf die regelmatig op visite kwam om Ilse en ons een hart onder de riem te steken. Maar ja, juf Denise was niet de enige die op visite kwam.
Ook juf Kelly kwam bij ons langs, de mooiste taarten werden gebakken, erg leuke momenten voor Ilse.
En wat dacht je van de geweldige juf Sharon, ook zij was heel erg betrokken en kwam op visite.
Pfiffif, het zou echt ondoenlijk zijn als we namen zouden noemen.
De lijst zou nog veel langer zijn………………………………………….
Het zou een enorme afgang zijn als we bijvoorbeeld de enorm betrokken, altijd vriendelijk informerende en altijd online reagerende directrice Monique zouden vergeten.
Dan hebben we nog de schoolkamp ploeg.
Daarvan weten we dat juf Pauline, Annet, Linda en Nicky Ilse enorm ondersteund hebben, maar ook daar zullen er vast wel meer zijn geweest die essentiele hulp hebben geboden.
Het zou echt te moeilijk worden.
Hoe zou bijvoorbeeld meester Frits zich voelen als we hem niet zouden noemen?
Je gooit het hele gym schema om, om Ilse op een leuke manier mee te laten doen aan de lessen, en dan wordt je gewoon vergeten, dat kan toch niet?
En wat zouden we met Simone moeten?
Simone kenden we al via de korfbalvereniging, ze ging later stage lopen op school.
Simone en haar familie hebben er alles aan gedaan om ons te helpen de afgelopen 1,5 jaar.
Zouden we haar dan ook moeten noemen?
Erg moeilijk.
Daarom doen we het niet, we noemen geen namen.
Met uitzondering van 2 personen.
Juf Karla en meester Dave.
Juf Karla van groep 7 en de plus klas in groep 8, en meester Dave van groep 8. Juf Karla heeft Ilse meegemaakt tijdens de allerzwaarste chemokuren, soms doodziek in de klas.
Manoeuvreren met een ligrolstoel door een drukke klas met een kwetsbaar kind, geen makkelijke klus.
Betrokkenheid, bezorgdheid en gedrevenheid, dat zijn de woorden die bij ons
opkomen als we denken aan juf Karla.
Fantastisch dat ze in het ziekenhuis op bezoek kwam.
Dank je wel juf Karla, jij vertelde dat je deze periode nooit zal vergeten, wij ook niet.
Dan meester Dave.
Meester Dave heeft vanaf het begin benadrukt dat Ilse een van de dertig leerlingen is, een normale leerling. Dat is wat Ilse wilde, normaal zijn.
Wonderwel is dat gelukt, Ilse werd behandeld als een normaal kind, werd terecht gewezen als een normaal kind, en deed mee als een normaal kind. Ilse voelde zich normaal in de klas.
Als je in staat bent om een kind in een rolstoel, na een zware chemokuur, dat gevoel te geven, dan ben je een hele grote. Meester Dave is een hele grote.
Het is goed dat meester Dave het komende schooljaar iets anders gaat doen, iets waarbij dat grote talent nog meer tot uiting komt.
Bedankt meester Dave, je bent een fantastische persoonlijkheid.
En nu?
Nu gaat Ilse nog even op een hele leuke manier afscheid van haar klasgenootjes nemen, en dan is het vakantie.
Over een week controle bij de orthopeed.
Daarna samen met de fysio, oefenen om zelfstandig op de middelbare school te komen, een pittige uitdaging.
Ilse gaat op de middelbare school niet “dat meisje met de rolstoel” worden. Dan over een week of 3 oncologische controle, en daarna weer op vakantie. We gaan er een supervakantie van maken!
Geef een reactie