Het is de afgelopen dagen relatief goed gegaan met Ilse.
Veel naar school geweest, en in het weekend kunnen genieten van het mooie
weer aan het strand, en uiteraard weer de traditionele schranspartij voorafgaand aan de chemokuur.
De goddelijke ossenhaas smaakte uitstekend.
Maandag moest er bloed geprikt worden om te controleren of Ilse klaar was voor de volgende kuur.
Ondanks dat het beenmerg klap op klap krijgt te verduren, waren de bloedwaarden hoger dan de voorgaande keren.
Het lichaam toont onvoorstelbare veerkracht, dat zit gelukkig niet tegen.
Vanmiddag om 14:00 uur melden in het AMC.
Toen was er weer het moment van aanprikken, nu zou blijken of haar pac nog wilde meewerken.
Gelukkig, deze keer geen problemen, de kuur kon aanvangen zonder oponthoud.
Zoals iedere keer ging de fysieke gesteldheid in de loop van de dag weer rap achteruit, chemokuren gaan niet wennen.
Ilse, en ook haar ouders, zijn inmiddels volledig klaar met de kuren.
De laatste loodjes wegen inderdaad zwaar.
Op haar tandvlees, maar met opgeheven hoofd, zal ze vastberaden over de finishlijn komen.
De finishlijn waar we al zo lang naar uitkijken, de finishlijn die op een bizarre manier zal worden bereikt.
In het eerste deel van de behandeling was het vechten om te overleven, en vechten tegen de extreme bijwerkingen.
Ten tijde van de operatie was het vechten tegen heftige zenuwpijnen die enkel te bedwingen waren middels forse opiaten.
Daarna was het een combinatie van vechten tegen iets minder heftige pijnen,
en iets minder heftige bijwerkingen, al met al ook niet de fraaiste periode.
Dat vechten gaat over 5 weken, nadat de bijwerkingen van de laatste kuur voorbij zijn, plaatsmaken voor werken, hard werken.
Dan moet er keihard gewerkt worden om sterker te worden, mobieler te worden, dan moet er keihard gewerkt worden om weer de kwaliteit van leven te krijgen die hoort bij een levenslustig meisje van 10.
Dat werken gaat beginnen in december, zeer waarschijnlijk wordt dit voor ons de mooiste maand van 2011.
Vroeg in de middag, behoorlijk misselijk en vermoeid, is Ilse weer neergestreken in Almere, geen onverwachtse wendingen deze keer.
Geef een reactie