Het duurde even…
Ilse had wat tijd nodig alvorens zij zichzelf mooi genoeg vond om zich aan de hele wereld te tonen.
Kappers W. en P. hebben er iets mooi van gemaakt, belangeloos, buiten hun normale werktijden, omdat Ilse dat prettiger vond.
Het is puur toeval dat de leukste, beste en liefste kappers hun kapsalon aan de overkant van de straat hebben.
Het gaat goed met Ilse.
Druk aan het oefenen voor haar afscheidsmusical, en volop aan het revalideren.
Op fysiotherapie is Ilse aan het oefenen om zonder krukken te lopen.
Dat kost haar enorm veel inspanning, dat gaat moeilijk, dat is erg onprettig. De spieren moeten zich nog flink ontwikkelen, maar het begin is er, het begin van zelfstandig en onafhankelijk worden.
Door intensief en veelvuldig rekken kan de knie nu 70 graden buigen, dat is 10 graden verder dan een maand geleden.
Als ze op 90 graden zit, kan Ilse weer normaal op een stoel zitten, niet meer afhankelijk van de rolstoel.
We kijken uit naar het moment dat we de deur uit kunnen zonder rolstoel. Zonder meer gaat het allemaal erg langzaam.
Maar Ilse heft het monster verslagen, er is continu progressie, en ze gaat weer lopen, daar gaat het om!
Geef een reactie