Dinsdagochtend, 02:45, pappa ligt wakker, en denkt na over de afgelopen weken.
Het gaat best goed, moeiteloos hele dagen naar school, ogenschijnlijk meer energie.
Steeds een iets normaler leven, langzaam wordt het leven weer wat leuker. Er kan weer afgesproken worden met vriendinnen, VWO advies op school. De fysio en hydrotherapie is intensief, maar werpt wel langzaam maar gestaag zijn vruchten af, steeds iets beter lopen met krukken, steeds iets verder lopen met krukken.
Dinsdagochtend, 04:00, pappa ligt nog steeds wakker, en denkt na over de komende dagen.
2 zenuwslopende dagen in het AMC, controles, het zal toch wel allemaal goed zijn?
Dinsdagochtend 06:00 uur, pappa heeft continu het rijtje kinderen in zijn hoofd van wie hij weet dat de verwoestende kanker na enkele maanden weer in alle hevigheid terugkeerde, keer op keer spoken de namen door zijn hoofd. 07:00 uur, gelukkig, opstaan, in aktie komen!
Ilse wordt vrolijk wakker, zoals altijd met een positieve blik naar de komende dagen, daar kan pappa een voorbeeld aan nemen…
Om 09:45 in het AMC, meteen een thorax (longfoto), en een foto van haar geopereerde been.
Om 10:30 een gesprek met de co-assistent van Orthopeed B.
Na 5 minuten wordt duidelijk dat Orthopeed B. zijn aanwezigheid noodzakelijk is, te gecompliceerd, te specialistisch. Orthopeed B. neemt de foto van haar been met ons door.
Een tevreden glimlach verschijnt op zijn gezicht.
Kwaadaardige cellen zijn in geen velden of wegen te bekennen
De groei van het bot heeft een flinke spurt genomen, de reconstructie wordt een steeds steviger geheel.
Gevolg: belasten mag nu tot 30 kilo, en alle spierfuncties mogen vanaf nu volop getraind worden.
Over de noodzaak van de brace bleef de orthopeed langdurig twijfelen. Uiteindelijk werd besloten om de brace nog 8 weken te dragen, daarna kan ze zo goed als zeker afscheid nemen van het ondersteunende apparaat.
Het buigen van de knie zal nog intensiever getraind moeten worden, uiteindelijk komt dat goed.
Voor het heffen van de voet, en het bewegen van de tenen gaat een neuroloog ingeschakeld worden, orthopeed B. heeft nog steeds goede hoop dat die functie terugkomt.
Allemaal goede berichten op dinsdag!
Woensdagochtend, Ilse roept mamma.
De grote teen van haar rechtervoet, de teen die ze al niet meer kan bewegen sinds 30 april 2011, kan plotseling minimaal bewogen worden. Een onmiddellijke juichstemming ontstond er niet, maar hoop voor de toekomst geeft het wel, de dagen van de positieve ommekeer lijken te zijn aangebroken.
Vandaag wederom naar het AMC, controle van het onco deel, spannend!
Eerst de pac aanprikken op de vertrouwde en gevreesde afdeling F8 noord. Hierna een MRI scan, de gedetailleerde speurtocht naar minuscule uitzaaiingen.
Vervolgens direct door naar de wachtkamer van oncoloog M.
De longfoto toont geen enkele afwijking, de longen zijn schoon, grote opluchting.
Oncoloog M. is uitermate tevreden over de algehele fysieke gesteldheid van Ilse, als je onder deze omstandigheden in staat bent om fulltime naar school te gaan in combinatie met intensieve therapie, lever je een prestatie van formaat. 2 dagen lang een aaneensluitende reeks van positieve verhalen, dat voelt goed….
Geef een reactie