Dankzij de geweldige meesters en juffen, maar ook zeker dankzij alle kinderen uit de groepen 8 heeft Ilse een fantastisch schoolkamp achter de rug.
De leraren hebben geen moment getwijfeld, Ilse moest mee op kamp, hoe dan ook.
Omdat Ilse haar been nog behoorlijk kwetsbaar is, en haar mobiliteit beperkt, was het een behoorlijke verantwoordelijkheid die de leraren op zich namen. Die verantwoordelijkheid hebben ze durven nemen, daar zijn we blij om, daar zijn we dankbaar voor, bedankt Caleidoscoop!
Ondertussen gaat het revalideren gestaag door.
Soms behoorlijke vooruitgang, soms tijdelijke stagnering, maar nooit meer achteruitgang, het gaat steeds een beetje beter.
Om organisatorische reden vanuit het revalidatiecentrum, en omdat het kan, gaat Ilse vanaf nu 1 dag per week minder naar fysiotherapie.
Dat is prettig, dat geeft wat meer lucht, en het geeft ons het idee dat we steeds meer naar een normaal leven toewerken.
Gisteren liet Ilse zien dat ze zonder krukken enkele heel kleine stapjes kan maken, dat was voor het eerst in 17 maanden tijd dat haar rechterbeen volledig belast werd.
Met geduld, voorzichtigheid en doorzettingsvermogen is ze inmiddels een heel eind gekomen.
Het orthopedische deel gaat dus goed.
Maar dan hebben we nog het oncologische deel….
Het oncologische deel is volledig naar de achtergrond verdwenen.
Ilse heeft immers geen naweeen meer van de chemokuren, niet meer moe, niet meer ziek, geen verhoogd risico meer op infecties.
We weten echter heel goed dat kanker een sluipmoordenaar is, die zomaar weer een prominente rol kan opeisen.
Daarom zijn die 6 wekelijkse controles van die enorme billenknijp momenten. Vandaag was het weer zo’n dag.
Eerst een longfoto laten maken, en vervolgens met lood in de schoenen plaatsnemen in de wachtkamer van oncoloog M.
Vriendelijk lachend nodigde hij ons uit om plaats te komen nemen in zijn spreekkamer.
Oncoloog M. weet precies waar wij behoefte aan hebben, de uitslag, en wel onmiddellijk!
Die kregen we, en wederom is het goed, Ilse is volledig schoon, angst maakte plaats voor opluchting.
Hij vind dat Ilse er erg goed uitziet, tevredenheid alom.
Na het gesprek moest Ilse nog een MRI scan laten maken. Het analyseren van de scan duurt enkele dagen.
Omdat Ilse onlangs nog een foto van haar been heeft laten maken, en omdat de kans op recidive in het been uiterst gering is, is de uitslag van dit onderzoek niet echt spannend.
Daarom staat met de uitslag van vandaag het licht op groen.
Groen licht om ons enorm te laten verwennen door stichting Make a Wish. Groen licht om vrijdag een lange vliegreis naar Curacao te ondernemen.
Groen licht om ons onder te dompelen in de geneugten van een super-de-luxe hotel.
We hebben er enorm zin in!
Geef een reactie