Het was niet de misselijkheid van een buikgriep, het was niet de misselijkheid van een verkeerde maaltijd. Het was de nergens mee te vergelijken misselijkheid van de zoveelste chemokuur die Ilse een paar dagen parten heeft gespeeld.
Afgelopen woensdag en donderdag zullen niet de geschiedenisboeken ingaan als de meest fantastische dagen ooit.
Vrijdag voorzichtig herstel, en zaterdag ging het zo goed, dat ze zonder problemen naar de verjaardag van een vriendin kon.
Zaterdagavond was er nog voldoende energie over om de reis naar de eerste verdieping te maken, haar eigen bed, heerlijk vond ze dat.
Zondag in bad, een flinke klus, maar het is gelukt, de eerste schreden richting terugwinnen van een normaal leven.
Van zondag op maandag wederom geslapen in haar eigen bed. Maandagochtend moest Ilse vroeger opstaan dan normaal, bloedprikken in het AMC, en aansluitend een gesprek met de oncoloog.
Dat vroege opstaan was geen succes, en dodelijk vermoeid op haar billen naar beneden werd uiteindelijk een hachelijke onderneming. Ze had wel weer een nacht in haar eigen bed geslapen, dat was een hoop waard.
Eerst bloedprikken, daarna naar oncoloog M.
Oncoloog M. constateerde dat Ilse keurig op gewicht is gebleven, onder deze omstandigheden is dat een goede prestatie.
Toen hij hoorde dat Ilse zeer regelmatig naar school gaat, was hij verbaasd en verrast.
Het is op zijn minst ongebruikelijk dat een kind dat deze behandelingen ondergaat, toch nog zo vaak in staat is om naar school te gaan.
We hebben het ook gehad over het vervolgtraject.
Volgens de oncoloog is de kans klein dat deze ziekte Ilse weer in zijn gruwelijke wurggreep krijgt.
Alles wijst erop dat alle kwaadaardige cellen vernietigd of verwijderd zijn. Jammer genoeg kan hij geen garantiecertificaat meegeven dat deze ziekte voorgoed is uitgebannen, ondanks het perfect afgewerkte behandelprotocol, en de uitmuntende resultaten, is er een kleine kans op recidive.
Om die reden zal Ilse intensief gecontroleerd gaan worden.
Het eerste jaar zal er iedere 6 weken een uitgebreide controle plaatsvinden
door middel van scans en bloedonderzoek.
Het 2e jaar iedere 8 weken, en zo wordt het gedurende een periode van 5 jaar afgebouwd.
Na 5 jaar wordt Ilse genezen verklaard.
Zo lang gaan wij niet wachten.
Voor ons is Ilse 3 weken na haar laatste chemokuur genezen, en barst er een knallend feest los als ze de 100 meter loopt in 1 uur en 30 minuten. Het moment dat ze zover is om die prestatie neer te gaan zetten, is nu nog onduidelijk, maar als het eenmaal zover is, verwachten we een minutenlang aanhoudende staande ovatie.
Geef een reactie