Het was op 7 oktober 2013 niet vanzelfsprekend dat Ilse de volgende dag zou halen.
De volgende dag, de dag waarop de bestralingen begonnen, was het niet vanzelfsprekend dat de bestralingen aan zouden slaan.
Een paar weken later, toen de chemokuren begonnen, was het niet vanzelfsprekend dat deze kuren effect zouden hebben.
Afgelopen juli, toen de zware chemokuren stopten, was het niet vanzelfsprekend dat de nieuwe lichtere kuren afdoende zouden zijn. Heel veel zaken die niet vanzelfsprekend waren, gingen zoals ze moesten gaan.
Afgelopen woensdag een MRI hersenen, MRI been, en CT scan been, een uitgebreide langdurige controle. Afgelopen donderdag en vrijdag ging Ilse met de fiets naar school, alleen, alsof het heel vanzelfsprekend was.
Afgelopen vrijdagavond naar de trouwerij van Nick en Jill:
Vanzelfsprekend zag de stoere, sterke, lieve bruid er weer oogverblindend uit, maar ook Ilse is weer minstens zo mooi als een jaar geleden.
Vandaag naar het AMC voor de uitslag van de scans van vorige week.
Een afspraak met oncoloog M. en orthopeed B.
We waren bang, heel bang, want het was zeker niet vanzelfsprekend dat de uitslagen goed zouden zijn. Doodsangsten in het kamertje met de 2 medische grootmeesters.
Gelukkig werden we snel door oncoloog M. uit ons lijden verlost, prachtige foto’s!!! Bovendien is Ilse weer flink aan het groeien, en prima op gewicht, grote sprongen vooruit op alle gebieden.
Orthopeed B. deed nog een duit in het zakje door te constateren dat ze beter loopt dan ze de afgelopen 4 jaar heeft gedaan.
Over 3 maanden een longfoto en een MRI, als die dan weer goed zijn, dan is dat weer iets meer vanzelfsprekend…


Geef een reactie