Het was een leuk weekend!
Afgelopen vrijdag vertrokken we met onze pausmobiel (die giga rolstoel paste net) richting Epe.
Daar zijn we lekker uit eten, en naar Burgers Zoo geweest, lekker ontspannen allemaal.
Zondagmiddag weer naar huis, en toen weer traditioneel, zoals voorafgaand aan iedere chemokuur, uit eten.
Vanmorgen weer de keiharde werkelijkheid; aan de chemo.
Ook deze keer weer hetzelfde beeld, fors vermoeid, maar voor de rest ok. Voorafgaand aan het verwijderen van de gipsbroek, zijn er vandaag wat artsen langs geweest.
De revalidatiearts, die verwacht dat Ilse eind deze week het ziekenhuis lopend op haar krukken zal kunnen verlaten.
Ook vertelde zij dat donderdag de instrumentenmaker een schoentje voor haar gaat maken.
Dat schoentje gaat haar voet voorlopig in de juiste stand houden.
Ook kwam Orthopeed B. nog even langs.
Orthopeed B. vertelde dat morgenochtend, om 10:30, de zaag in het gips gezet gaat worden.
Dan wordt ze ontdaan van die vervloekte gipsbroek, het gehate harnas, de duivelse dwangbuis, het huiveringwekkende hangslot.
Orthopeed B. waarschuwde Ilse alvast dat de eerste dagen oncomfortabel, onprettig en ongemakkelijk zullen zijn. Ze zou nog wel eens terug kunnen gaan verlangen naar de gipsbroek. Wij betwijfelen dat ten stelligste.
Zitten op de bank, zitten aan tafel, lopen op krukken, douchen, rechtop eten, zelf naar de wc, slapen in haar eigen bed, spelen op haar eigen kamer.
Dat kan Ilse straks weer allemaal, niet meteen, maar wel binnenkort.
Voor het eerst sinds 17 december 2010 weer vooruitgang in plaats van achteruitgang.
Opbouw in plaats van afbraak.
Herstel in plaats van fixatie.
Natuurlijk, het wordt strijden, vechten, knokken, lijden, wachten.
Dat kan ze, voor al die zaken is ze het afgelopen half jaar cum laude geslaagd. Hoe het ook gaat lopen de komende tijd, deze week is een spannende week.
Woensdag meer.
Geef een reactie